Rafael Alberti Şiirleri

16 Aralık 1902 - 28 Ekim 1999
12

ŞİİR


4

TAKİPÇİ

İtalya-İrlanda kökenli İspanyol şair, oyun yazarı ve ressam. İspanya İç Savaşı (1936-39) sonrasında yurt dışına gidinceye değin etkin bir siyasal yaşamı olmuştur.
Madrid'de resim öğrenimi gördü ve ressam olarak belli bir başarı elde etti. 1922'den sonra şiir yazmaya ve bunları çeşitli dergilerde yayımlamaya başladı. İlk şiir kitabı olan ve doğduğu Cádiz bölgesinin deniziyle ilgili anılarını dile getirdiği Marinero en tierra (1925; Denizci Karada) ulusal bir ödül kazandı. Luis da Góngora'ya XV. yy cancionero'larına hayran olan Alberti, ilk ...

Rafael Alberti

Hiçbirimiz bilmiyorduk gizli karanlığını karatahtaların,
neden uzakta görünürdü dilimlere bölünmüş küre, bilmiyorduk.
Ama bildiğimiz şeyler de vardı:
her şeyin çevresi yuvarlak olmaz geometride,
ay tutulması aklını karıştırır çiçeklerin
ve kuşların uçuşunu hızlandırır.

Devamını Oku
Rafael Alberti

Kimsin sen, uzaklardan çağıran beni
korkular içinde, ses çıkarmadan,
o ürkek ve sessiz rüzgârlara
sessizce adımı ünleyen?

Kimsin sen, niye bağırıyorsun,

Devamını Oku
Rafael Alberti

Onlar ne biliyorlar senin hakkında?
Onlar seni tanımıyorlar,
Ya da çok az tanıyorlar.

Her gün sana söyleyip duruyorlar
Vatanın yalnız kendileri olduğunu,

Devamını Oku
Rafael Alberti

Yanıldı bu güvercin.
Bu güvercin yanıldı.

Güneyi seçti, kuzeye uçmak için.
Buğdayı su sandı.
Yanıldı bu güvercin.

Devamını Oku
Rafael Alberti

Olur ya, belki ben
Bu yüzyıldan değilimdir.

Gelecek olandan belki,
Veya geçmişte kalandan.

Devamını Oku
Rafael Alberti

Sesim karada ölürse,
alın denize götürün,
kıyıda öylece bırakın.

Alın denize götürün,
ak bir savaş gemisine

Devamını Oku
Rafael Alberti

Oturmuş pembe kızcağız,
kucağında
çiçek gibi atlası
açık.

Görüyorum balkonumdan

Devamını Oku
Rafael Alberti

O giden sensin
sensin beni taşıyan,
beni bırakan o deniz

Dalgada ara beni

Devamını Oku