Prangalara Hasret Şiiri - İshak Köseoğlu

Kalbinde hapisken daha mutluyduk yâr,

Kilitlerimiz ellerimizdeydi.

Ne kaçacak bir yol arardık,

Ne de kurtulacak bir kapı.

Ben sende mahkûm,

Sen bende esirdin.

Ama ne güzel esaretmiş...

Sonra bir gün

Azat ettik birbirimizi.

Kapılar açıldı.

Zincirler çözüldü.

Özgürlük dediler adına.

Biz ayrılık dedik.

Şimdi düşünüyorum da,

Meğer insan her kapıyı açınca kurtulmuyormuş.

Bazı kapılar açılınca

İçindeki ev dağılıyormuş.

Kalbinde hapisken

Yüreğim sıcaktı.

Şimdi gök kadar özgürüm belki,

Ama bir kuş kadar yalnız.

Varlığın prangaysa

Ben o zincire razıydım.

Çünkü senin esaretin,

Dünyanın bütün özgürlüklerinden güzeldi.

Şimdi ne sen bendesin,

Ne ben sende.

İkimiz de serbest kaldık.

İkimiz de kaybettik.

Ve ne gariptir

Bir zamanlar kurtulmak istediğimiz zincirlere,

Bugün hasret kaldık.