Poyraz Can Şiirleri - Şair Poyraz Can

Sen özgürdün… Ben tutsak.
Senin kanatların vardı,
benim zincirlerim.
Sen uçarken
ben bekledim.
Sen unuttun,

Yanmak nedir bilir misin sen?
Yanmak; dokunamadığın tende başkasının parmak izlerini silmektir.
Ellerini bile tutamadığının, başka ellerde yitip gitmesidir.
Yanmak; saçlarının gölgesinde onun her gece öylece gidişini izlemektir.
Her gün aynı acıyı bin defa çekip yine soluğu onun yanında almaktır.
Yanmak; bildiğin kapının eşiğinden içeri girememektir.

Sessizliği giydim bu gece üstüme,
Bir çığlık yürüdü kalbimin tüfeğine.
Yüzümü çizdiler aynanın içine.
Bir mum söndü içimde,
Kül oldum, dağıldım gözlerinin rengine.

Merhaba;
Ruhumdaki acılar dindiren, KADIN / ADAM

Sana bu mektubu Soğuk bir Ankara gecesinden yazıyorum.
sessizliğin terkedilmiş koynunda ve ellerim titrerken yazıyorum. Bu satırlar belki son kelimelerim, belki de bu karanlığın içinden sana açılan çaresiz bir kapı. Bilmiyorum, bilmiyorum.

Sana hiç “sen” demedim.
Adını bile anmadan sevdim seni.
Çünkü bazı sevgiler,
bir adın sınırına sığmaz.
Bazı duygular,
yalnızca susarak anlatılır.

SUS yüreğim SUS !!!
Sakın söyleme bildiklerini. İncinir, kırılır yüreği.
Bilmesin, bilmesin onun seni sevmediğini.
Üzülmesin gönül bahçesi.
Bırak yüreğim bırak olduğu gibi kalsın. Dokunma !!
Bazı aşklar yarım kalmak içindir.

Beni hiç sevmedin değil mi?
Yani öylesine dinledin hep içimi…
Ama hiçbir kelimemi içine almadın,
hiçbir sessizliğime kulak vermedin.
Ben sustukça sen gittin,
ben bekledikçe sen yok oldun.

Zemheri çökmüştü yüreğime,
Gelişin baharım oldu.
Ümitlerim tükenmişti,
Bakışın umudum oldu.

Beyhude olmuş gönlüm,

Beni en çok unuttuğun yerden hatırla…
Orası, kalbin kendinden kaçtığı yerdi.
Adını kaybolduğum düşlerimde bıraktım.
Çünkü ben yıkıldıkça büyüyen o harfin
gölgesiyle yaşlandım.

Biraz uykusuzum bu gece yine sensizim.
Hayalin gözkapaklarımı çiziyor.
Gözlerin, harf harf ezberimdeyken
Sesin hâlâ içimi üşütüyor.