Sürgün edilmiş hayaller koydum geriye.
Kalbindeki merdiven boşluğundan bakıyorum hayata.
İçimde ağlamış çocukların sessizliği,
Dışarıda gürül gürül akan yalnızlık.
Acıyla süslenmiş akşamlar asılı kirpiklerime.
Sevgili,
Ey sevgili üşüyorum.
Hadi gel,
Sanki dünya hiç kirlenmemiş gibi,
Sanki acı hiç kapımızı çalmamış gibi gel.
Karanlığa mahkum etme beni
Sana anlatamadığım o kadar çok şey var ki;
Bir yabancının omzunda
sessizce ağlarken mırıldandım adını.
Bir başkasının gülüşünde
senin sustuğun sözleri aradım olmadı
Aşkın deryasında kaybolur, iz olursun
Sen orada bir ömrü sükûtla dokursun
İçimde bin volkansın, dışımda yok olursun
Kıyısız limanlarda rüzgâr gibi savrulursun
Sığınırım gölgende bıraktığın sevdaya
Ey felek, neyledin bu tahtımızı,
Karaya boyadın alınyazımızı.
Bir bir kırıp attın kanadımızı,
Yele teslim ettin muradımızı.
Gamzende başlasın bu hikâye sevgilim.
Gamzene düşen her gülüş
İçimde filizlenen bir bahar gibi…
Ne zaman yüzün dönse bana
Kırıldığım her yer onarılıyor sanki.
Git…
Ama birlikte sustuğumuz
O şiiri kimseye okuma.
Orada bir dize var ya hani
“ gözlerin ömrüme değdi ” diye başlayan
O sadece bizimdi.
Seninle karşılaştığımda,
takvimdeki hiçbir günün önemi kalmamıştı.
Bir cuma, bir salı ya da
sonbaharın ilk çarsambası değildi bu...
Senin bakışlarına denk gelen andı sadece.
Zaman orada durmuştu,
Çek günahkâr ellerini sevdamdan.
Bu aşk, adını bilmeden kirlenen bir yatak değil.
Gözlerinin arkasında sakladığın o lanetli bakışlar
Kalbime bulaştı, kirletme daha fazla ruhumu..
Sen ki !
İnsan yaradılışıyla mübalağa etmeye başlar hayata.
Önce yenilmek gerekir, anlamak için hayatı.
Kazanmak içinde öyle değil mi ?
Defalarca yenilmek, düşmek, kalkmak gerekir.
Bir varoluş başlar sonra,
Kendi içinde, kalıplaşmış benliğinde.


Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!