Poyraz Can Şiirleri - Şair Poyraz Can

Bu Bahar Başka Bahar


Giderken beni yalnızlığın koynuna bıraktığın,
İzdüşüm Bir sevdanın,
gökyüzüne yansıması gibi.

Yaralı bir meleğin kalbinden düştün yeryüzüne.
Geceler seni rahminde büyüttü.
Callisto adını bilmeden sahip çıktı sana.
Sustu göğün kadim yakarışları.
Çözüldü gökte asılı olanların mühürleri.
Eşgaline eşdeğer suret bulunmadı.

Sürgün edilmiş hayaller koydum geriye.
Kalbindeki merdiven boşluğundan bakıyorum hayata.
İçimde ağlamış çocukların sessizliği,
Dışarıda gürül gürül akan yalnızlık.
Acıyla süslenmiş akşamlar asılı kirpiklerime.

Sevgili,
Ey sevgili üşüyorum.
Hadi gel,
Sanki dünya hiç kirlenmemiş gibi,
Sanki acı hiç kapımızı çalmamış gibi gel.
Karanlığa mahkum etme beni

Ayrılığın saatini habersizce kurup gittin.
Yalın ayak sokaklarda çaresiz koyup gittin.
Bir veda, elveda bile demeden gittin.
Kıyameti gözlerimde bıraktın da gittin.

Sana anlatamadığım o kadar çok şey var ki;
Bir yabancının omzunda
sessizce ağlarken mırıldandım adını.
Bir başkasının gülüşünde
senin sustuğun sözleri aradım olmadı

Aşkın deryasında kaybolur, iz olursun
Sen orada bir ömrü sükûtla dokursun
İçimde bin volkansın, dışımda yok olursun
Kıyısız limanlarda rüzgâr gibi savrulursun

Sığınırım gölgende bıraktığın sevdaya

Ey felek, neyledin bu tahtımızı,
Karaya boyadın alınyazımı.
Bir bir kırıp attın kanadımızı,
Yele teslim ettin muradımızı.

Gamzende başlasın bu hikâye sevgilim.
Gamzene düşen her gülüş
İçimde filizlenen bir bahar gibi…
Ne zaman yüzün dönse bana
Kırıldığım her yer onarılıyor sanki.

Git…
Ama birlikte sustuğumuz
O şiiri kimseye okuma.
Orada bir dize var ya hani
“ gözlerin ömrüme değdi ” diye başlayan
O sadece bizimdi.