Suskunluğumun ardından yükselen her nağme,
sessizliğimin içindeki o eski sedâydı.
Kimi zaman geceye sığınırdım,
karanlığın kucağında unuturken zamanı,
Bir gülüşün bedeli bu kadar ağır olmamalıydı.
Ben sadece huzur istedim,
Ama herkes bana savaşı miras bıraktı.
Hep bir yük kaldı elimde.
Oysa ben,
yük değil sadece bir gülüşe tutunmak istemiştim.
Uslanmaz yüreğimin, solmaz gülüydün.
Yedikule zindanlarında, kurtuluş mektubuydun.
Arnavut kaldırımlı sokağın, eksik taşıydın.
Kâh ağlayan, Kâh gülen kızların nazlı yüzüydün.
Sen sancıyan yanım. sen nazar boncuğumdun.
Bir gözleri vardı bakınca yakan...
Birde gözleri vardı yakınca bakan...
Bir çift göz değildi,
sanki iki ayrı kaderdi.
Uzak şehirlerden geliyorum ben
Maviye boyanmış evler
Sardunyalar sarmış her yanı
Öpücüğü eksik kalmış martıların
Bıçak sırtı ayrılıklar vurmuş sahile
Meltem rüzgarları çoktan esmiş
Bir özlemdi seni sevmek...
Umut etmekdi yokluğunda, geceleri saymak.
Dokunmaktı saçlarına, üşüyen ellerimle.
Olanca sevgimle ısıtmaktı, kalbinin en derin yerini.
Hissetmekti seni sevmelerin en güzeliyle.
Ben sana aşık, Ben sana deli sevdalı.
Yorgunum, tut elimden kaldır desem,
inan nefesinle boğulurum.
Ki zaten dizlerim çoktan yürümeyi unuttu.
Sardunya seviyorum şimdilerde.
Gökkuşağının renklerini ayırıyorum.
Sen gülünce,
bir şehir kendini affediyor sevgilim...
Caddelerinden bir çığlık kopuyor, ismini zikrederek.
Ve sokak lambaları ilk kez kendini bir yıldız sanıyor.
Ay utanarak açıyor gözlerini geceye....
Seni böyle seversem...
Bir yabancı olup çıkarım kendime.
Kırılır elmacık kemiğim;
gülemem eskisi gibi.
Sen miydin
o sahte gözlerin ardına saklanıp beni bana yabancılaştıran?
gülüşünle bahar sandığım ama içimi kışa kilitleyen?
Sen miydin
adımı ezberleyip sonra unutan,
dokunuşuyla ruhumu kazıyıp sonra,




Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!