Paslı Kapı Şiiri - Eyüp Oflaz 2

Bazı ayrılıklar bir kapının kapanmasıyla bitmez. İnsan gider; fakat ardında yarım kalmış eşyalar, suskun odalar ve dokunmaya kıyamadığımız hatıralar bırakır. Bir fincan, çatlamış bir saat, masada unutulmuş iki bardak… Hepsi, yokluğun sessiz tanıklarına dönüşür. “Paslı Kapı”, sevdiği insanın ardından hayatına devam edemeyen birinin hikâyesidir. Elinde hâlâ bir anahtar vardır; fakat ne geçmişin kapısını yeniden açabilir ne de o anahtarı atıp yoluna gidebilir. Bekledikçe anahtar da kapı da paslanır. Aslında paslanan, insanın dış dünyası değil; içinde kilitli kalan duygularıdır. Şiirdeki kül, bitmiş ve geri döndürülemeyecek olanı; bahçe ise hâlâ yaşatılmaya çalışılan umudu temsil eder. İnsan, bir yanda geçmişin küllerini taşırken öte yanda yeniden yeşerecek bir yer arar. Fakat bazı yaralar, adı söylenmedikçe iyileşmez; bazı bahçeler de hatıralarla sulandıkça büyümek yerine kurur. “Paslı Kapı”, gideni değil, geride kalanın taşıdığı yükü anlatır. Bu şiir, YouTube’daki @sözübenden kanalımda aynı adla yayımlanan şarkımın sözlerinden oluşmaktadır. Ayrılığın en ağır tarafı, birinin gitmesi değildir. Onun ardından kapanan kapının önünde, anahtar hâlâ avucundayken kalmaktır.