Parmak uçları Şiiri - Musa Niyaz Erdem

Çok mu Şey İstedim Senden?

Bir kez olsun gözlerinin içine bakmanı,
söyleyemediklerimi orada görmeni istedim.
Ben de konuşabilirdim;
sesimi bir duvar gibi yükseltebilirdim önüne.
Ama sustum.
Çünkü haklı olmak değildi derdim;
bir kez olsun anlaşılmaktı.

Başımı dizine koyduğumda
dünya biraz susardı.
Ben sadece biraz dinlenirdim,
biraz sana sığınırdım.
Sen bunu çocukça buldun.
Ben ise büyümek sandım
susarak yanında kalmayı.

Yaramı kapat demedim,
yerini bil yeterdi.
Üşüdüğümü görmen,
elimden tutmadan önce
ellerime bakman yeterdi.
Bazen insan
bir merhametin içine sığar.

Sonra gece oldu.

Ev, kendi sesini yuttu.
Parkeye değen parmak uçlarını duydum.
Bir adım.
Sonra bir adım daha.

İçimden bir şey,
“Biraz daha sessiz ol,” dedi.
Sanki ses çıkmazsa
olan şey de olmayacaktı.

Kalkmadım.

Gözlerimi kapattım.
Bir nefes geçti odadan.
Yarım.
Yabancı.

Sonra mutfaktan ince bir ışık sızdı.
Ben karanlıkta kaldım.

O gece hiçbir şey görmedim.
Ama bazı şeyleri görmek için
gözlerin açık olması gerekmez.

Sabaha kadar
aynı tavana baktım.
Ev yerindeydi.
Duvarlar yerindeydi.
Yatak yerindeydi.

Bir tek
yuva dediğim şey
yerinde değildi.

Şimdi senden
ne özür istiyorum
ne açıklama.

Çünkü bazı cevaplar
sorudan daha erken gelir.

Gitmeden önce
tek bir soru bırakacağım sana:

O gece mutfakta
kimin sesini dizlerinde duydun?

Geç karşıma.
Anlat.

Sözlerini tek tek diz.
Ben susarım.

Sen benim sustuğumu sanıyorsun.
Oysa ben o gece
duyulmaması gereken
ne varsa duydum.

Ve şimdi gidiyorum.

Sessizce değil.

Parmak uçlarımla değil,
duvarları titreten bir gürültüyle.