Seni merkeze koyduğum gün
kendi çevremde dönmeye başladım.
Bütün yönler sana göreydi:
havam,
suyum,
uykum,
sesimin yüksekliği.
Bir insanı bu kadar büyütmek
aşk değilmiş.
Kendini küçültmenin
en şiirli yoluymuş.
Şimdi çizgimi değiştirdim.
İlk defa,
kendime değmeden
kimseye varmamaya çalışıyorum.
Kayıt Tarihi : 30.09.2026 10:56:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!