Rojin kabaiş Şiiri - Musa Niyaz Erdem

Bir gece insanlık sessizce öldü Rojin,
ve biz hiç bilemedik ne hissettin —
çığlık mı attın,
yoksa parmakların mı titredi korkudan,
o karanlıkta, tek başına.

Göl kenarı senin son görüntündü.
Bir kamera kaydı kaldı geriye,
babana gönderilen o birkaç saniye,
bir kızın son adımları,
sonra hiç.

Van'dan Ankara'ya, Ankara'dan Van'a
durmadan yürüyen bir baba var ortada,
tek başına, yılmadan,
Yüreği kızı için atan çaresiz bir babanın mücadelesi bu,
kimsenin duymak istemediği bir ses.

Kimse seni unutmadı Rojin.
Ama o kirli eller,
o kirli oyunların arkasında saklananlar,
bir telefonun kilidini bile açamayacak kadar
aciz bıraktı bizi.

İnanmalı mıyız buna?
Susmalı mıyız daha fazla?

Sen gencecik bir öğretmendin daha başlamadan.
Toprakta soldu hayatın,
oysa bir gün bir sınıfa girip
saatlerce ders anlatacaktın —
bir kız çocuğuna umut,
bir erkek çocuğuna hayal kurduracaktın.

Ah Rojin,
kim bilir ne çığlıklar attın da
biz orada değildik, duymadık.
Ama şimdi duyuyoruz.
Şimdi herkes duyuyor.

Ve baban
tek başına, yılmadan,
hâlâ senin için yürüyor.