Ortak Renkler Şiiri - Musa Niyaz Erdem

Herkes
aynı rengi sevemez.

Sen sarıya bakınca
bir yaz sabahı görürsün;

ben aynı sarıda
eski bir perdenin
solgunluğunu.

Sen bir şarkıyı açarsın,
içinde çocukluğun yürür.

Ben sözlerini bilmem,
ama yüzünde değişen ışığı görünce
susup dinlerim.

Sevmek,
hayatı aynı yerinden tutmak değil.

Bazen,
hiç sevmediğin bir filme
onun gülüşü için oturmaktır.

Bazen,
sana uzak gelen bir hayalin
kenarına usulca ilişmek.

Bazen de
“Ben bunu sevmem.”
demeden önce,

sevdiğin insanın
onu neden sevdiğini
anlamaya çalışmaktır.

Ben bütün renklerini sevmedim belki.

Ama sen
hangi renkte çoğalıyorsan,
ben oraya
daha dikkatli baktım.

Çünkü aşk,
aynı olmak değildir.

Aşk,
başkasının sevincine
kendi kalbinden
bir yer açabilmektir.