Paradoks -2 Şiiri - Arıkan Akar

Severim hayatı
Kaldırımlara park edilmediğinde arabalar
Uzayı ve zamanı feth eden harfler keyif verdiğinde şiirlere
Ve tarihe gömüldüğünde imparatorlar

Severim hayatı
Şairler yaşamadığında tüccarlarla aynı kentte
Dar ağacına asıldığında nefret

Sevmiştim hayatı
Trajedim büküldü üç boyutlu alanlara
Çiğnendi atların nallarıyla çocukluğum
Yargılandım, her sabah ölü bulundu bedenim
Yaşıyorum dedim
Adi bir etiketi yamarak üstüme

Sevmiştim hayatı
O da bir ara sevmişti
Seviştikçe büyüdük
Dar geldi dünya
Ya hayat ya ben
Öyle demişti kristal bir küreden yazgım
Çok şıklı seçeneklerimi ve sevincimi aldılar

Her gün yeniden yaşamak
Yeniden toprağı kazmak
Hava boşluklarından tomurcuk çıkarmak
Karnavallarda ıslık çalmak
Zılgıt seslendirmek Mezopotamya’ da
Severdim hayatı
O da bir ara sevmişti

Cenneti de gördüm, Cehennemi de
Araf’lar bıraktım ardımdan
Çocukluğumdan yaralı öyküler bıraktım gençliğime
Bu nöbet,soğuğun ve karanlığın vehameti..
Yaşamak bu olsa gerek
Sevmiştim hayatı
O da bir ara sevmişti