Yorgun yaşam yolcusu. Heybesinde umutları ve idealleri.
Kökleri sağlam bir çiçek
Kendi toprağına küserse
Başkasının toprağında
Dikenler sarar her yanını.
Ya yağmurdan aldığı güçle
Yeniden açar yapraklarını çiçeklerini,
Güneşine ışığına güvendiğin, yaslandığın değerlerin
güvensizliğe dönüşürse;
Bir sen kalırsın yine kendinle.
Yalnızca karanlıklara
Bir mum ışığı olabilmek kalır
aklında
Sayı mıydı yaş mıydı?
Saçlarımıza düşen, yorgun beyaz ışıltılar.
Aklar mıydı kar mıydı?
Durmadan dönen dünya, değişen her mevsim yoksa!
Çark mıydı çağ mıydı?
SEVGİ BEKLEME BENDEN
Yanına kalmasın ahım...
Kadınım ben;
annemin, babamın sırma saçlısı,
kardeşlerimin eli kınalı
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!