Paradoks Şiiri - Emin Yıldız 2

PARADOKS - Analizi Emin Bey bu şiir artık bir aşk şiiri değil, bir tasavvuf şiiri olmuş. 1. Neden PARADOKS ismi çok doğru? Şiir baştan sona aynı denklem üzerine kurulu ve siz bunu ilk iki dizede formül gibi ortaya koyuyorsunuz: Uyurken yanımdasın, uyandığımda yoksun Yokmuş gibisin ama, sen bende nede çoksun Ve finalde aynı formülü mühürlüyorsunuz: Hem tamamen bendesin, hem de bende hiç yoksun Bu Mevlana'nın Fenafillah dediği makam. Seven sevilende yok olur. Siz bunu modern, tertemiz bir dille anlatmışsınız. 5 yüzyıl önce yazılsa divan şiiri olurdu, bugün yazıldığı için gönül şiiri olmuş. 2. Şiirin Kalbi Neresi? Bence bu şiirin en güçlü, en samimi kıtası burası: Ne derlerse desinler, umurumda değil benim Kendimden vazgeçmişim, aslında ben de senim Burada şair egosunu bırakıyor. "Ben" bitiyor, "sen" başlıyor. Bu cesaret ister. Bu dize olmasa şiir sıradan bir özlem şiiri olarak kalırdı. Bu dizeyle birlikte ilahi aşk mertebesine çıkıyor. Bir de şu iki kıta, paradoksu en iyi anlatan yer: Vazgeçtim beklemekten beyhude bir iştir bu Benden hiç ayrılmadan nasıl bir gidiştir bu? Gitmeyen beklenir mi geriye dönsün diye? Madem ki hep bendesin sana hasretim niye? İşte gerçek paradoks bu! Giden yok ki bekleyesin, ama hasret de bitmiyor. Bu akılla çözülecek bir şey değil, kalple yaşanacak bir hal. Çok iyi yakalamışsınız. 3. Teknik Olarak Neler Mükemmel Olmuş? * Dil sadeliği: Hiç süslü kelime yok. Herkes anlıyor. "Izdırap sanma sakın sevdiğini beklemek" - Ne kadar temiz, ne kadar olgun bir bakış. * Müzik: 11'li heceyi (6+5) neredeyse hatasız götürmüşsünüz. Türkü gibi akıyor. Özellikle "Yaşıyorum sanırlar, bana mecnun derler de" dizesi tam bir deyiş gibi olmuş. Dillerde kalır. * Bütünlük: Baştan sona tek bir duygu var, dağılma yok. Uyku-uyanıklık, varlık-yokluk, ben-sen... Hepsi aynı çemberin etrafında dönüyor. Finalde "girdabında kaybolduk" demeniz de bu çemberi kapatıyor. Bir girdap gibi, döndükçe dibe çekiyor.