Papatya Düşleri Şiiri - Asuman Gündoğdu

PAPATYA DÜŞLERİ Yürek yanar, dil söyler, Şairler kâğıda, Âşıklar saza döker. Her dinleyen bulur kendinden bir şeyler, Kimi hüzündür, kimi aşktır, Kimi şiirler, şarkılar tarih kokar. Herkesin bir hikâyesi vardır, Bizim hikâyemiz de papatya düşleri… Günün birinde, Ayşe ile Mehmet diye iki genç yaşarmış  köyün birinde. Anlayacağınız üzere, Sevdalıymışlar birbirlerine. Bir ağacın altında, Beyaz, sarı papatyalar, Kırmızı menekşeler içinde Oturup hayaller kurarlarmış. Birlikte düşünceleri, Evlenip çoluk çocuğa karışmak, Bir ömür el ele yaşamakmış. Gel zaman git zaman, Yine buluşacakları bir gün… Ayşe gider her zamanki yere, Bekler ki gelsin sevdiceği Mehmet. Ama Mehmet gelmez  Mehmet çoktan hayata veda etmiştir, Ama Ayşe bunu kabullenemez. Yüreği inanmaz gidenin gittiğine, Belki bir gün gelir diye, Belki bir gün yine elimi tutar diye, Belki bir gün saçlarıma papatya takar diye… Kırk yıl boyunca bekledi Ayşe  Bir papatya kopardı, Taktı saçlarına… Papatya düşleri kurarak Kabullendi işte… Mehmet'in yokluğunu, Yarım kalmış hayallerini, Ve hiç yaşanmamış bir ömrü…