Bir gün gideceğini biliyordum..
Bir gün bana veda etmeden,
beni sensiz bırakıp gideceğini de biliyordum..
Ve bir gün seni çok özleyeceğimi,
hatta bu acıdan kahrolacağımı da biliyorumdum.. .
Ama ben, ben buna hiç hazır değildim...
Çünkü ben, ben seni kaybetmeyi bir türlü kabullenemiyordum..
Çünkü ben, o günün bu kadar yakın olduğunu bilmiyordum..
Sonunda gittin, sonunda o kara toprak aldı seni benden..
Biliyorum, şimdi gittiğin yer cennet,
olduğun yer çok güzel..
Biliyorum, artık orada mutlu ve huzurlusun..
Ve biliyorum ki; artık acıların geçti,
sancıların bitti,
yüreğini yoran ne varsa geride kaldı…
Ama sana bir şey söyleyeyimmi...
Ben, ben seni çok özlüyorum…
Sesini özlüyorum, kokunu özlüyorum,
bana o mahzun mahzun bakan
o gözlerini özlüyorum..
Bir zamanlar yanımda oluşunu,
sesini duyduğum o güzel günleri,
varlığının bana verdiği o tarifsiz huzuru özlüyorum..
Bazen dalıp gidiyorum uzaklara…
Sanki birazdan kapı açılacak,
sen çıkıp geleceksin gibi bekliyorum.
Biliyorum, artık geri dönmeyeceksin…
Biliyorum, sen orada çok mutlu ve
huzur içindesin..
Ama ben, ben burada,
senin yokluğunla yaşamaya bir türlü alışamadım işte...
Çünkü ben seni yüreğimin baş köşesinde özlemle yaşatmaya devam ediyorum..
Ama biliyormusun, ben, ben seni çok özlüyorum…
Hem de kelimelerin bu özlemi anlatmaya
gücü yetmeyeceği kadar çok özlüyorum..
Özlüyorum işte.... Ötesi yok.... Özlüyorum....
01,02,2002
Erokrates Erol Güner
Kayıt Tarihi : 28.09.2026 20:00:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!