Sana suskunsam
Gücenme sevgili,
İnan,
Kırgın değilim,
Sadece çok derinlerdeyim...
Üzdüğümün farkındayım,
Komik olma sevgili,
Ruhum deli esen bir rüzgar,
Ben O’nu bedenimde zor tutuyorum,
Sen mi avucunda tutacaksın! ?
Hayat uçup giderken
Ve ruh bir kuş gibi kanatlanırken,
Sonsuzluğun gözlerinde,
Alev alev uçuşuruz...
Kim demiş kanatlarımız yok diye,
Biz başka bir dünyanın
Çocuklarıyız
Bulmaya geldik kayıp parçalarımızı
Sen…sen nerdesin?
Aramaktan yoruldum
Bulduğumda kaybetmekten…
Yaşam mıydı sizden kopan,
Yoksa sizler miydiniz yaşamdan
Kopmayı seçen?
Böyle mi olması gerekiyordu,
Bu kadar acı mı vermeliydiniz giderken?...
Sizleri hiç tanımadım,
Aşkın kanatlarında,
Uçuyor... uçuyor... uçuyorum
Sonsuz mavilerin göklerinde,
En derin denizlerin üzerinde,
Yüreğinin ritminde...
" ‘Söz’den önce, ‘aşk’ vardı. Ve bu aşkla evrenler yaratıldı.
İşte bu nedenledir ki, ‘söz’de sevenlerin
uzanan kollarına aldırmadan, ‘öz’de sevenlerin,
cennet yüreklerine yükselmeli..."
Umudun umutsuzluğa dönüştüğü
Bir gecenin sonunda
Yaktı umuttan lambasını
Ve aydınlattı geceleri
Sevgi dolu bir enerji...
Anne, Ana
Doldurulamıyorsa,
Akan günlerle yaşam
Ve sonsuz bir sessizlikte
Dönüyor gibiyse her şey,
Her an başka bir “an”ın içinde,
Yeni bir anı yaratıyorsa,
Duydun mu mavi kanatların
yüreğine ışık getiren sesini?..
O kanatlar ki,
Kanayan ruhuna
Sarılmak için geldi..
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!