Özlem Şiiri - Eshabil Sevsen

Kalbimin en sessiz yerinde bir fısıltısın sen,
Gece uykuya varmadan önce içimde büyüyen o sıcak nefes…
Kimselere söyleyemediğim bir sızı,
Yanağımdan süzülüp içime düşen bir damla umut gibisin.

Sensizliğin gölgesi bile üşütüyor beni,
Dokunmadığın her gün biraz daha eksiliyorum.
Adını içimden söylerken bile nefesim titriyor,
Sanki kalbim, senden gelecek bir haberi bekler gibi
Her saniye yeniden çarpıyor.

Ben seni sadece sevmiyorum,
Sanki içimde senin için bir ömür saklıyorum.
Gözlerini düşünmek bile yetiyor bazen,
Bir şehrin tüm ışıkları sönse bile
Senin hayalin karanlığı aydınlatıyor.

Özlemin, boğazıma düğümlenen en güzel acı…
Her gece aynı duaya dönüyorum içimde:
“Onu bana yaz, kader…”
Çünkü seni sevmek, hayatta öğrendiğim en gerçek şey;
Hiç kimsenin öğretemeyeceği kadar derin,
Kimsenin anlatamayacağı kadar sen.

Ellerini tutmadan bile ısınıyor avuçlarım,
Varsa bir mucize, sensin…
Yoksa bir eksik, o da sensizliğin.

Sen benim yüreğimin en kalabalık sessizliği,
En gürültülü huzuru,
En acıtan güzelliğimsin…