Papatyam Şiiri - Eshabil Sevsen

Seninle başlıyor içimdeki her güzel şey,
Adını anınca bile değişiyor nefesim.
Ben sana boşuna “papatyam” demedim…
Çünkü en saf halimle seviyorum seni,
En temiz yerimden.

Gözlerin…
Kahveden de güzel, kahveden de derin.
İçine baktıkça kaybolduğum bir dünya,
Bir yudum alsam ömrüm uyanık kalır sanki.

Gülüşün var ya…
Bir insanın içini böyle ısıtmak haram olmalı.
Bir gülüyorsun,
Benim bütün karanlığım sabaha dönüyor.

Tenin…
Dokunmaya kıyamadığım bir şiir gibi,
Sanki dünya sana başka bir tat vermiş.
Ne desem eksik,
Ne hissetsem fazla geliyor sana.

Ben seni öyle böyle değil…
Sustuğum yerlerden, kırıldığım yerlerden,
Ama en çok da içimde sakladığım o derin yerden seviyorum.

Eğer bir gün kaybolursam bu hayatta,
Bil ki en son senin gözlerinde durmuştum.
Ve hâlâ oradayım…