Tohum vazgeçti, toprağa girdi; meyve hür olsun diye.
Ağaç vazgeçti meyveden, vakti gelince.
İnsan ise;
Ölüm hariç, hırsından hiç vazgeçmedi.
Ne toprağı özgür bıraktı, ne tohumu,
Ne meyveyi, ne de kendi cinsini.
Gerçek özgürlük;
Gözün gördüğüne "benim" demekten,
Ruhun bencil benliğinden vazgeçmektir
Kayıt Tarihi : 7.10.2026 14:18:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!