Özdemir Koca Şiirleri - Şair Özdemir Koca

Şair bir Ressamın tablosundaki güldür,
İnce ince çizilmiş olan göklerdeki şiirdir,
Bazen ağaçtan düşen küçük bir yaprak,
Bazen doruklarda yağan beyaz kardır.

Şair bir Ressamın tablosundaki buluttur,

Bir tablo çizdim gönlümden delice bir şey,
Gökyüzünde bulutlardan küme küme evler,
Şimşeklerden yolları var Çeşmelerde Güller,
Bir tablo çizdim Bahçelerinde nurdan güzeller.

İşte öyle bir tabloydu dört tarafta Güneşler,

En iyi sevmek susmakmış meğer,
Ve en iyi aşkı anlatan yaşlı gözler,
Bir arşın kadar uzak olmak yada...
Bir kalbe sığdırılan bütün dertler.

Var mı bilinmez sevmekten ötesi,

Küçük ellerinde şarkın talihsizliği vardı,
Gözlerinde insanlara küskün bir durum,
Çocukluğunu dağların doruğunda yaşardı.
Son noktasındaydı artık umutsuzluğun.

Ya kurşunlar içinde bir terörist olacaktı,

Dünyaya bir sarmaşık diktim elli senedir,
Gökyüzüne dayandı şimdi titrek kollarım,
Bir açık arıyorum tırmanıp da çıkmaya...
Biraz daha büyüsün Dünyadan ayrılayım.

Taşlı dikenli bazen susuz bu dağlar, ovalar,

Şehrin Bulutları yine çökmüş karanlığa,
Bir sen varsın bir ben parlayan karanlıkta,
Hangi aşk küstürdü bu yeşil vadilerimi.
Neden gömüldü sular çıkmaz bataklıklara.

Yollar mı uzundu yoksa sen mi gelmedin.

Aldanma bu şehrin güzelliğine,
Bu dağların altında ölenleri var,
Gelinlik dediğin o güzel dağda,
Çığ altında diri diri gömüleni var.

Hani akan o durgun nehirlerde,

Gönlümü kumbara sandın galiba,
Attın dertlerini yüreğime yüreğime,
Bilmem sen hiç aşk acısı çektin mi,
Yağmurlar indirdin mi ela gözlerine.

Gönlüm kapandı zati senden sonra,

Sendemi terk ettin beni şimdi,
Tamda yalnızlığımın ortasında,
Peki kime sunacağım bu çiçekleri,
Kim yollayacak beni kapıda.

Bir Kedi alsam diyordum zaten,

Bir gün sen geçeceksin bu mahalleden,
Sen kokacaksın kaldırımlı sokaklarda,
Çiçekler bir baharda sen diye açacak,
Sen oturacaksın bir evin balkonunda.

Bir gün sen geçeceksin bu mahalleden,