Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

mayısın öz kokusunda
çiçek kokuları karıştığında
duldasında sevinçler bekleşir
geçecek acılarında ilkyaz

elimde

esrikçe nidadır
yaşam
kırılgan

dost diyerek
ağılarını bölüştük hep

yüreğinde bir ezgi
kabaran deniz dalgasında
seherin serinliğine inat
boğazında düğümlenen

ellerinde kokusu

kızıl kıyamet kopar
kin dolar bakışına
bakır rengini kapar
yan yolu yokuşunca

ıslanır toprak tavı

kaptırma kolunu
kendini bırakma kadere
tutulma benim gibi
esince sevi yellerine
kavurur birden bire

gülerken gözbebeğinin içi
içine karanlık düşer
düşerken gölgesine ışır gün
güne dağ başında başla

başlangıç yeriyle bitiş

tek başına kuru sözcük
esinleri sizinledir
yazılan anlamlı özcük
esinleri dizinledir

başkaldırır imgeleri

kaçar önüm sıra
kovaladıkça
yetişemem ardından
esinlerim
dönün yuvanıza
rezil olursunuz sokakta

esip esende türkü
köşesine ağlarken
kapatıncaya korku
neşesine tığlarken

olağandır sevişi

ağaran saçlara düşerken yere
esip solluğuna nettin neyleydin
bağlar darasına taşarken dere
esip yolluğuna nettin neyleydin

yetemedim gitti hükmüne kalır