Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

gezinirken sokağı
kendine geldi ani
izlenirken şakağı
kendine geldi yani

içinden okyanusu

bulutlanmış dağları
kekikte kokan sensin
akan dere boyları
yarpuzla bakan sensin

usa takıldım ansız

kerpiç üstüne kerpiç
örüp giderim duvar
yükseğine de yuvar
kıyın köşeden silpiç

imgelerle bir dünya

tuttuğun yüreğinde
özgür salınacak mı
duyduğun ereğinde
sesten alınacak mı

damarında kanına

keşke sevdiğim
kuşkusuzluk içinde
sevebilseydin
sırt sırta kalmasaydın

söyleşebilsek

diz çöktürmezler mi
önünüze bakarak
omuzlardan indirip
parmak ucunda acısı

meşelerin kömür oluşu

keyfe keder soluğundan
yaşama merhaba desin
su doldurur tuluğundan
canla başından gidesin

umut yaşandıkça güzel

şapkadan başka şeyi
kafana takmayasın
kavrulan kupa beyi
kofana yakmayasın

her anında yaşardım

çakır gözü dalıyor
keyifleri yerinde
gözde izi kalıyor
keyifleri yerinde

düşe düştü her yerde

ayazlanmış atışın
barutunda mı tüter
kuşkonmaza yatışın
yalnızlığından öter

umarsızlığın hazır