Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

taşkın su çekilinceye dek
bekle çıkma sokağa
düşler bitmeden
aç yürek
sin
düş

kılavuz olunca yürek özünden
kalemini dolar şair diline
tezene dokunur dertli sazına
yapışmaz kalemi şair eline

neler gelir geçer bilsen aklından

nerde başlayıp biter
yapıt belli ya yapan
değerinde çok yiter
yapıt belli ya yapan

yaşam kırılgan telli

dayadılar koyup önünde durur
zorda kalan soluk alışındayım
saklayamadım ki öze kudurur
dona salan oluk dalışındayım

toprağa başımı koyduğum anı

yağmur incinmesine
dayanabilir miyim
gözyaşın inmesine
uyanabilir miyim

sırtını dönme bana

saksı düştü
pencereden aşağı
parçalandı bölük pörçük
bir el fark etti

saat beşti

şehrin çocuk tinli ozanı
yoruldum körebe oynamaktan
çözüp göz bağımı
duruldum düştüm gözlerden

dayanağım yok umarımda

şafak sökün ederken
uyanıyor renginde
kiremit ova erken
güne karışır tanda

bağlamamın telleri

sanadır tutulmuş duyduğu arzu
baktın sular gibi durulunca sen
hüznün gölgesinden ince tevazu
yağmurların iner yorulunca sen

sılasından gurbet yaşadı sensiz

darda kaldı
ala çiğ gülümsemeleri
feneri unutulan evleri
saplanıp kaldığımız yeri
anılara daldı