Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

içinde deprem
çöker çölüne ıssız
biraz da keprem
çene vurma sakızsız

içinde savaş

seni anıyor
gecenin az içinde
söyleyebilse
yüreğim köz içinde

yitirilmek mi

gülse bulutlar gidecek
dağların ardına bulutlarda
göz pınarlarım yanar
uzağa uzağı yatan yol
içime akar

içime sığdırdığım
öfkesi daha etkin
sicime yığdırdığım
kefkesi aha yetkin

içinde akan nehir

toprak kokuyor birlikte
camdaki yağmur kiriyle
burcu kokularda alkımlar
berekete durmuş bağ bahçe

sevilesi zamandır yağmur sonrası

nicedir yollardayım
yoramadım içimi
geç kalmış sevideyim
aramadım içimi

gökle bir sevişince

kaygılandığım boşuna mıdır
günlerce
içimi kemirir kuşku

esinli kavşakları aradım bir
nereden kondurdu öpücüğünü

düzeni tutturamamış
hıçkırıp çığlıyordu ayrılık
an neden zorluyordu
günü mü usumda değil

her yaprağı kendini öldüren

içimizdeki kin
olmadan sakin
ne dinleyecek tin
ne olacak metin

bir güz süreminde

yanı başında onca insan
ne seni görür
ne sen onları
savurur içimizdeki yalnızlık

üveyiğinde çığlık