Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

bildiğin yola dursa
bilinmedik uzayan
kayalarından bursa
yayan yapıldak uyan

daha açmadığın kitaplardan

kent sokağında
böğrüne sokulmuş an
anılar taze
zifir karanlık her yan

kent kaldırımı

kendi mi yazmıştı
kendi yazgısını
neden karaydı
gece karasında

kendi mi bozmuştu

kendimi sürgüledim
duyarlılığım yerinde değil
kapalı kutu muyum
açıldığımı da bilmem
açılmadığımı da

tersine esen yelden
kendimi bulabilsem
gersene desen dilden
kendimle olabilsem

her gidişinde düşer

gezinirken sokağı
kendine geldi ani
izlenirken şakağı
kendine geldi yani

içinden okyanusu

gece gözümde görsen
gökyüzüyle bir ağlar
her damlasını dersen
yüreğine sık bağlar

gümüş rengin alınca

azıcık yaşadığı yer
diken oldu battıysa
fazlasını çıkardı gitti
sormadı kimse
kim kimdi demeden

çocuk yüzünde
anamın duruşu var
hüzün doluyken
kimliğimden arındım

birlikte sustuk

öte beriye
bakarken gördü günü
omlet sarısı
dağ başında doğarken

gözyaşıma dol