Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

hüzün kahır asilik
yaprağa savrulurum
güz yellerince silik
yaprağa savrulurum

saçların sedir kokar

gökten bile mavice
alevinden de güzel
tazeliğin kavice
can evinde de özel

sırtında mıdır evin

yerinde üzül
iki ucu yakmadan
arada kalma

derinde yazıl
ısırdım dudağımı

yaptığını kim yapar
sırtına bindirir yük
yelinde kalır kapar
ortanda kalır höyük

utanmasını bilmez

yaralarımı sağmalıyım
yanışımda
sen bari yanmayasın

gecelerde kopan çığlığı
tatmadın biliyorum

yaralı ceylan
edasında yüreğim
aralı kalan
sedasında yüreğim

düş kırıntısı

yaralı kuş lakabı
yüksekçe uçamadı
hemencik dola kabı
çiçekçe açamadı

salınıp gidemedi

dağın yamacındayım
yarda yaralım kaldın
kanadın acındayım
harda yaralım kaldın

duyduğun sese yürek

yaralı yorgun yürek
acıyla yunmuş gönül
yalan neyime gerek
sancıya yonmuş gönül

bulduğunsa yolundan

son baskıdan ölümü
biriktirdikçe çıkart
yalnızlığın gülü mü
bakıra çalan kokart

on para etmedikçe