Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

düşünceye yel değdi
aldı döktü denize
düşlerim bulutlardan
yağmurla indi düze

dağların yamacına

göz çukurunda
dalgasız kinim gibi
kim umurunda
ilgisiz benim gibi

hıçkırığınla

yaşamak mıdır ölüm
görmediniz mi gülüm
umut olan her yerde
kahırlanmaksa zulüm

koca denizdir dünya

umutsuz kalma sakın
tortusunda kederlen
acı zehire yakın
kendini üzme derlen

erik ağacında gün

seri adımla
geçip gitti önümden
iki üç damla
düşürdüğün günümden

çoğaldı acı

serçe kanadı gibi yaralı yürek
dalına tünemiş yol gözler
yarden uzak
yara yakın
yuvarlanasın gelir dibe

yönüne döndüre çölü
ekin olunca gülünden
sonuna söndüre sölü
ıkın olunca külünden

aşırınca tepeden öten

el okun salar vurur
yenilmiş düşürürse
kar dolu yağar kurur
gök yüzün taşırırsa
yol verin yüce dağlar
ah derim de kim ağlar

tini şiir dolmuş
sevi bahçasının iksiri
çiçeklerin kokusuna dol
dol yüreklere

ırlandıkça

gözgöz oldu sevdam
delik deşik dünyada
ayak oldu ayaklandı
insandan insana koştu

bazen kendine küstüm