Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

yaşadığı sonsuzluğa
çarpan kaçıncı fırtına
yosunu uykusuzluğa
yara açınca sırtına

çakıl taştır atılınca

elma değil mi
ademi ireminden
uzakta tutan

saklı bahçeyi
yasaklıya dönelden

yaşadığımız mı var
yangınımız da dünden
taşıdığımıza sar
vazgeçmeyiz ödünden

11 yüzyıl öncesinden günümüze

akrep yelkovan
arasındayım şimdi
dolunca kovan
bal tasındayım imli

yine süzülür

deli gönlümdesin arar dururum
yarpuza benzedin kal karagözüm
dolu günümdesin durur kururum
yarpuza benzedin al karagözüm

ottan çöpten emim derdime umar

yarın konuşmalıyım düşündüğü gibiyse
el yazımla sunduğum bir oluşun sonucu
şehir kamburundaki ala konan baharın
ucu kalabalıktan sağa sola çarparak

gecenin bitimine koyu bir yalnızlığın

uçurum yanı
güz yanığı aldanış
zemheri öper
yüreğine savurur

terletir sevda

yanan soba üzerine
palamut kestane patates te koy
kavrulsun soyulsun kabuğu
çıkarken buğusu sıcacık ye
yemezsen önünde dursun
yarasın cebir defteri

çekinmem al git
mutluluğa bedelse
usulca dol git
gönül sevi engelse

fedadır yol git

yar ağlıyordu
çığlıklaşan üveyik kanadında
sere serpe yatıyordu
kıyı kumsalında

karanfil kokuyordu