Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

boşluğumdasın
yalnızlığımda büyür
isli bir duman
alaz elemiş özüm

dalda şakıyan

yorgunu yokuşa sürmeden düşün
çıdam mı demeli sabır mı dersin
yorganı tokuca vurmadan düşün
koca kulaklı mı yabır mı dersin

gözlerimde baktın ahir çekerek

felekten alır
yitirecek nesine
eleğe haldı

atla dolanır
eşeği bile yoksa

Bıçağımı biledim
Ucundaydı yüledim
Mendilini neyleyim
Kendisini diledim
.
Kuşlar ağaca daldı

merhaba evrene
yeryüzüne
gökyüzüne
günyüzüne
gülyüzüne merhaba

mavi öperse eğer
ateşte kuyusuna
avı teperse değer
küpeşte uyu suna

geceyi yarar sesi

karartma gecesinden
maviden yaslandığın
sarartma yücesinden
maviden uslandığın

yanağına konan yel

sıyır perdeyi
mavilik gökte kalsın
bir de denizde
yüzüne de sürünüp

mavice oldun

sessizi kızkuşuydu
balıklar üşümüştü
yolunu yokuşuydu
alıklar düşünmüştü

gözyaşları dudağın

mavi birikintisiydi
ege dalgalarında köpüğü
kıyıdan hırçınlığı
yalçın kayalarda
yankılanıyordu