Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

mor süseni nazına
bekle yalnızlığında
sargınca tınazına
kelebekle yığında

kokusuna bayıldı

boşluğumdasın
yalnızlığımda büyür
isli bir duman
alaz elemiş özüm

dalda şakıyan

gülüşünde incelik
avucumun terinde
yüreğimde nicelik
gecenin dip yerinde

uykularda sarsıntı

ayağını sürüdüğün
kaldırım taşları
kalkışmada zamana
giderken yürüdüğün
kırlangıçlar çığlık çığlığa

yelesindedir
sevgileriyle coşan
doruca kısrak

mayısın
kokuları bol
yanda yönde
duyulan

mayısın

Bıçağımı biledim
Ucundaydı yüledim
Mendilini neyleyim
Kendisini diledim
.
Kuşlar ağaca daldı

yorgunu yokuşa sürmeden düşün
çıdam mı demeli sabır mı dersin
yorganı tokuca vurmadan düşün
koca kulaklı mı yabır mı dersin

gözlerimde baktın ahir çekerek

güne doğar doğmazı
mor baharınla dokun
damlasında yağmazı
mor baharınla sokun

duru sevda özledim

sessizi kızkuşuydu
balıklar üşümüştü
yolunu yokuşuydu
alıklar düşünmüştü

gözyaşları dudağın