Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

güne dolmadan
geçe kalmadan tavır
kapı kapanır

yumak etsem yolunu
hüzünlere bürüsem
gül kurusu kolunu
hüzünlere sürüsem

kapı eşiği gölge

hüzünle yağa gece gün doğuncaya değin
sözünle sağa hece sona doğrulur mutlu
yüreğinden yanınca ona yoğrulur kutlu
umutlar dolar nice kuş uçuncaya yeğin

unutulmaz sandığın ortaklaşır çileden

gecede
ayışığı gölgeleri
belli belirsiz
çocuklar evlerinde
sokaklar boş
hüzün kaplamış yolları

yağmurun sesi kimselere değmemiş
toprakları geçip dağılıyoruz yola
aynı yalnızlık yağmur sessizliğinde
hüzün konuyor akşamsefalarına
şavkaracaktır gece karanlığına

içim dışa vururken
parçalanırsa yüzüm
kasımla savururken
kurur dalında üzüm

tözüne bir avuç düş

kalakal bacaya kapak
içimde çektiğim hayat
karakışta giyse papak
içimde ektiğim hayat

yana komşu öksürdüğü

uzayan yoldan kestirmeden
eşkıyalar kıstırmadan
ayazlar estirmeden
gönül küstürmeden
git
tozayan yoldan ayrıldığında

çok paralı içitle
ucuzcu bir sarhoştu
en dar olan geçitle
yaratana karıştı

sevilmedi bu yüzden

hadi demeden
anı geçip giderse
bir şey yemeden
acılı kahve derse

boşuna sustun