Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

sevdayı dağıt aleme geç kalmışa sayılmam
sığar mı bir kaleme birde doluca oluşum
sözcüğü bin kelime geçince ay ayılmam
birde doluca buluşum birde doluca doluşum

hüznümü anlatamadım ecel kapıyı çalmadan

bir damlacık su bile
gül goncasında nasıl
her yanım diken ile
yıl ancasın da asıl

iki ırmak yan yana

esmiş yeller gibi
sessizlik dinler gibi
derdinden anlar gibi
bir garip onur bilge

basışından anlarmış

anlaşılan şu
ozan yaşarken ölür
dağların başı
duman olur süzülür

uykusuz göze

bitmemiş son dizede
yarımcağız bir hece
kon balkona bizede
yarımağız bir hece

son gelişinde gidişi

güzünden kalan hüzün
birkaç damla gözyaşım
sözünden yalan düzün
yağmurdan ıslanmışım

yıldız kayışından tut

sende başkası yoksa
bir kerecik bilseydin
arkadaş dostu çoksa
bir kerecik bilseydin

bunca çektim çileyi

bir günlüğü bana gül
bir günde dalına gül
günlük sakızında gül
bir günde alına gül

kahırlandığımda gel

aslında dolaşığa
yaramaz gün ışığı
faslında bulaşığa
duramaz ay aşığı

denize doldur

gece sinsice
kör karanlığa siner
geberesice
gerçek yalana iner

emeğe öcü