Oy Yare Şiiri - Veysel Sari

​Yine bir akşamüstü çöktü şehrin üstüne,
Sanki güneş küsmüş, geceyi sermiş önüme.
Elimde yarım bir sigara, dumanında sen,
Yüreğimde bir hançer, kanar durur derinden.
Hani derler ya; "dağlar devrilirmiş insanın üstüne",
İşte öyle bir ağırlık, çıkmaz sese, çıkmaz nefese.
​"Ez te pir hezdikim yarê" (Seni çok seviyorum yârim) diyemedim giderken,
Sessizliğimi boğan, sadece o son bakışındı, içimi delerken.
​Oy yare...
Yollar uzar gider, bir uçurum kenarında sanki ömrüm,
Adını her anışımda, bin kez ölüp bin kez görülür kördüğüm.
Sen, bir bahar dalıyken kopardılar seni benden,
Ben, bir kış ayazıyken sürgün yedim kendimden.
Hangi rüzgâr savurdu saçlarını, hangi geceye?
"Tu çûyî, ez mam bi derdê xwe" (Gittin, ben derdimle kaldım) o masum heceye.
​Bak, takvimler eskitmiş bizi, yıllar yorgun,
Hani o verdiğimiz sözler? Hani o sönmeyen yangın?
Bir gün gelir de dönersen eğer, bu viraneye,
Bakma duvarlardaki çatlaklara, bakma şu divaneye.
Hepsi senin yokluğunun eseri, hepsi sessiz çığlık,
Bizden geriye kalan, sadece tozlu bir anı ve bir anlık...
"Dilê min dinale, tu ne li vir î" (Yüreğim inliyor, sen burada değilsin) derken,
Bir anlık bakışın, dünyaları devirmeye yetmişti zaten.
​Oy yare...
Gece, yine bildiği şarkıyı söylüyor kulaklarımda,
İsmini hecelemekten nasır tuttu gönlüm, sol yanımda.
Senin olmadığın bir dünya, sahnesiz bir oyun gibi,
Herkes gülüyor ama herkesin içinde bir yara, gizli bir gemi.
Benim gemim battı sevgilim, rotasız ve pusulasız,
Şimdi dalgaların insafındayım, yapayalnız ve çaresiz.
"Şev tari ye, tu ne ronahî ya min î" (Gece karanlık, sen ışığım değil misin?)
​Bir gün, belki bir akşamüstü yine, güneş batarken,
Senin de yüreğine bir sızı düşer, beni hatırla aniden.
Çünkü biliyorum, hiçbir mesafe unutmaya yetmez,
Ve hiçbir veda, seven bir kalbi yola getiremez.
Yine de ben beklerim, belki bir umut, belki bir hayal,
Çünkü sensiz yaşamak, sanki her gün bir zeval.
​Oy yare, oy yare...
Şehir yorgun, yollar bitkin, bense tükendim bittim,
Sen gittin ya, sanki benden bana dair ne varsa, hepsini yitirdim.
Şimdi bir kitap sayfasında, mürekkebin içinde gizledim seni,
"Ez ê her dem li benda te bim" (Ben her zaman seni bekliyor olacağım) diyerek,
Okuyan herkes bilsin; bir "yare" uğruna nasıl yaktım bu bedeni.