Osman Balkıs Şiirleri - Şair Osman Balkıs

Çıplaklığım hangi aynaya yansısa
Yarasalar üşüşür gözbebeklerime
Hangi kentli gece nöbetinde türkü söyler
Ve hangi horoz müjdeler sabahı
Şafağın doğumu zor sancılı
Irgatlar tırpanlarını kuşanmışlar

Siyah beyaz fotoğraflar gibiyim,solgun.
İşte mevsimlerden yaslı sonbahardayım.
Son bir gülümseyiş var bahardan arta kalan.
Temkinli bir gülümseyiş:Zoraki,yalan.

Bütün renklerimi sildi dışarıdaki rüzgar.

Sen gülünce bahar gelir
Kekik kokusu eser rüzgar dağlarda
Saçların gür başaklar gibi dalgalanır
Sen baharsın gelişin bahar bulutlarda

Esen bir meltemdir ılık ılık nefesin

Hayat bir cümledir çoğu kez yarım kalır
Yarım kalır sevdaya dair tüm türküler
Kırılır kanatlar içimde bir kuş ölür
Kuş kızıl akşama varmadan ölür

Bir kanat kabristanı ruhum uçsuz bucaksız

Ölümün öldüğü ülkeye varmak için ölmek gerek
Kaçınılmazlığın hazzına var
Celladına gülümse ve hatta kahkaha at
Kuş kafesten uçacak
Kuş uçarken sonsuz maviliğine göklerin
Kahkahaların gök kubbede hoş bir sada

Tatlı bir okşayışmı ki zaman,
Sığınır hatıralara herkes.
Ne bir esinti kaldı çocukluğumdan
Ne coşku yarına yönelen
Ne de rüya.

Yine akşam oldu İstanbul'da.
Göz çukurlarımda batmak üzre güneş.
Uzakta gerdanlığı adaların,
Yanıyor ışıl ışıl,
Işıl ışıl lambalar
Kurşun yüklü bulutlarda

Bütün saatleri kırın
Fırlatıp atın yörüngelerdeki her şeyi.
Dinsin bu korkunç uğultu,
Bu çaresizlik,bu yıkılış,bu ölüm.
Yaşamak bende son umuttu,
Onu da saatler yuttu.

Gölgemi dahi bırakarak gidesim var buralardan
Sen beni dağa çağırıyorsun
Granit kayalıklara
Bir yanı pürüzsüz gün gibi parıldar
Bir yanı keskin bir uçurum
Bir yandan ince ince yağıyor kar

Suların bekareti bozuldu
Düştü ar perdesi yüzünden güneşin.
Kazıdı ormanlar örgülü saçlarını uzun,
Uzun bir modernleşme sürecinde.

Örtülerinden soyunarak ovalar bozkırlar