Osman Akçay Şiirleri - Şair Osman Akçay

Ömrün harman yerinde esip geçti sert rüzgâr
Tekrar koşup yanıma gelsen de anlamı yok
Yazdan eser kalmadı her tarafım şimdi kar
Gözyaşımı elinle silsen de anlamı yok

Öpülesidir
Annelerin elleri
Cennet kokusu

19 Temmuz 2019

Aralıkta kar
Avuçlarıma yağar
Hep azar azar

Sıcaklığımdan
Erir kaybolur gider

Bir çığ olup akan yamaçlar gibi
Tüm dünyamı yıksan arar bulurum
Fosiller saklayan kayaçlar gibi
Bedenimi sıksan arar bulurum

Kaç yerde aradım tutmam çetele

Üzülme kalınca töhmet altında
Sabırla şükret ki zahmet altında
Nefsini yenerken başlar ödüller
Şaşırır kalırsın rahmet altında

Bir arı konar sabahın alnına,
Kanadında bin yıllık hikmet…
Bir çiçeğin kalbinden polen devşirirken
Kendi varlığından habersiz yaşar.

Kıyameti koparmak için
Ne çok uğraşıyorsunuz
Sizle biz çarpışmadıkça
Kıyamet kopmayacaktır
Siz de biliyorsunuz

Gülü ben sevmeyeceksem güle söylen hederim
Seni ben görmeyeceksem sana hasret giderim

Bana sözler veriyordun sona ermez umudum
Cana derman oluyordun yine affet kusurum

ÂŞIK ECEVİT

Boyabat-Ayancık yol ayrımında,
Kaderin paslı makası açık durur.
Zaman, demir bir çivi gibi çakılır toprağa.
Nefesi kesik,

Falezlere kök salmış bir ağaç: Âşıklar ağacı
Altında sohbet edenler, birbirlerine âşık olurlarmış
İlk günden itibaren!

Gençken güzel oluyor ağaç dibinde oturmak
Baba parası harcayıp koyu sohbetler etmek