Osman Akçay Şiirleri - Şair Osman Akçay

Parmak uçlarımda kurumuş kırmızı bir iz,
Seninle dokunduğum yaz akşamlarından kalma.
Tatlıyla ekşi arasında bir yerdeyiz biz,
Tıpkı dilimin ucunda dağılan,
Hafifçe kanayan bir ahududu gibi.

Anne şefkat pınarı, gezindiğin bir bağdır
Baba merhamet dolu, yaslanılan bir dağdır
Evlatlar birer meyve, çocukluk altın çağdır
Aileler toplumun, en sağlam direğidir

Akdeniz sahilleri, gelgitlerle kudurur
Dalgalar yükseldikçe, heyecandan kalp durur
Yakında sıra sıra, portakal bahçeleri
Uzandıkça gölgesi, ta falezlere vurur
Her gönlü esir alır, deniz kokan Akdeniz

Yüreğimin derin vadilerine
Düşünce tuzlu bulutlar
Aklım beynimi terk etti,
Koca bir tuvale çizilen
Kızıl ufuklara doğru
Kör kurşun hayaller peşinde.

Hasretin yüreği dağlar
Gözümüz arkandan ağlar
Karalar kuşanır bağlar
Nasıl yanmam sana üstat?

Feryat figan kopar canda

Senle karşılasam ben ilkbaharı
Bir kelebek olsan bense bir arı
El ele tutuşup uçsak yukarı
Birlikte geçirsek tüm akşamları

Akşam olunca
Kuşburnunun altına
Keklikler tüner

Yere uzanır
Salkım söğüt ağacı

Birden havalanınca boz renkli bir üveyik
Hemence uzaklaştı korkudan alageyik

Yurdumun dağlarında duyulmaz geyik sesi
Ortalıktan kayboldu geyiklerin cümlesi

Çığlık atan bir çita
Hızla uzaklaşıp kayboldu gitti
Bilinmezliğe doğru,
Tüm savana duysun diye
Un ve yumurta kaplı gözyaşları dökerek

Bozkırın yorgun yamaçlarında
Çalılar uzanır göğe doğru.
Dikenleriyle paylaşırlar kendi yalnızlıklarını,
Dallarında sarı ya da kızıl bir meyve taşırlar.

Sonbahar gelip de sararınca yapraklar,