Osman Akçay Şiirleri - Şair Osman Akçay

BEYAZ PAPATYA

Bir bahar günü
Güneş öpücüğüyle
Gülücük saçtı

KASIMPATI

Sallanır durur
Sonbahar rüzgârında
Kasımpatılar

AĞLAYAN GELİN (TERS LÂLE)

Yeşil şapkalı
Süslü gözyaşlarıyla
Toprağa bakar

Nefis terbiye olunca,
Vuslat ateşiyle yanar kalp.
İşte o anda
Benliğin zifiri dumanı,
Ebedi aşkla dağılır.

Cümleler dudaklarımda çürümeye başladı
Yine de seni sevdiğimi anlamadın
Yeterince gücüm yok
Eskisi gibi peşinden koşmak için

Bu geniş yeryüzünde çok az şeye muhtacım

Sevmekse suçum
Sevdim seni, çok sevdim
Anlıyor musun?

Gökyüzü kara
Ay, yıldızlar nerede?

Sevda bir deniz
Dalgasında boğacak
Bir yâr isterim

Sevda bir hava
Göklere uçuracak

daha ön üç yaşındaydı
Dera’da yaşayan Hamza
ve çok cömertti.
muhtaçken kendisi,
benim bir döşeğim
bir tas da çorbam var

Oğlum şehit diye sakın ağlama
Hangi Mehmet senin oğlun değil ki
Ciğerin yansa da kara bağlama
Hangi Mehmet senin oğlun değil ki

Büyüttün kuzunu hep kucağında

Vakitler su gibi akar, belki de en son kıştayız
Ruhumuzu nefs bürümüş, eyvah amansız düşteyiz
Vefa denen o limandan, koptuk artık çok dıştayız
Hakikatten uzaklaştık, tümden karanlık işteyiz
Huzur bekler asi gönül, bilmem ki hangi yaştayız