Osman Akçay Şiirleri - Şair Osman Akçay

İlmin şehri Resul’dür, Ali ise kapısı
Takvayla mühürlenmiş, onun ruhsal yapısı
Kâbe’nin sinesinde, doğan o şanlı aslan
Zulme karşı bir settir, onun yoluna yaslan

Zülfikar’ın sahibi, Haydar-ı Kerrar odur

Kul arınır ihlas ile kirinden
Dağlar oynar emir gelse yerinden
Gök sarsılır feryadından derinden
Sevap yazar akıttığın ter için

Haramlardan uzak tut ki kolunu

Mahlûkatın şereflisi
İşler yapar en süflisi
Din gününün ah müflisi
Yerde atıp tutar insan

Çalış derken Rabbim bize

Fâni değil mi şu dünya
İnsan insana zulmeder
Ahrette bu mu kumanya
İnsan insana zulmeder

Fâni dünya var oldukça
Kötülükle arz doldukça
Sömürgeci cep yoldukça
Savaş var, kavga var, cenk var

İnsan tabiatla çıkınca cenge
Dünyada var olan kayboldu denge
Kış günü bürünür yazdan bir renge
Küresel ısınma yakar kavurur

Kıyamet denilen günler yaklaştı

İnsanlık kendin olmaktır,
Asgari kaynaklarla yaşamaktır,
Karanlıktan aydınlığa çıkmaktır.

İnsan olmak o kadar kolay ki.
Bir kediye mama vermektir

Hırsızlık yapsa biri, düşünün farzımuhal
Hapse atmak gerekir, değil mi behemehâl
Ellerini kesin der, Kur’an ile ilmihal
Bir de hesap olacak, yapışınca irtihal

Şair titri taşıyan, yapıyorsa intihal

Ekmeğin yoksa
Aş vermeyen utansın
İntihar etme

İşsiz kalmışsan
İş vermeyen utansın

Güneşin tozuna gölgeler düştü.
Her şey gölgemin suçu.
Gölü dondurabiliriz isteyince.
Neredeyse beni sevdiğine inanacağım.
Bir şansı daha hak ediyoruz anlaşılan