"Keşke çocuk olsaydım..." deriz ...
Bu cümle, sadece nostaljik bir dilek değil, yetişkinliğin geri dönülmez kararları ve omuzlardaki yükü karşısında hissedilen bir çaresizliğin ifadesidir.
Çünkü çocuk olmak; hataların kolayca affedildiği, her şeyin mümkün göründüğü ve hayata defalarca yeniden başlanabilen o eşsiz dönemin adıdır.
İnsan büyüdükçe bu "taptaze başlangıç" şansını kaybeder.
Geçmişin ağırlığı ve geleceğin belirlenmişliği, o çocuksu esnekliğe yer bırakmaz.
Yine de, zaman yüzümüzü eskitse, saçlarımızı beyazlatsa da en saf mutluluğumuz, içimizde inatla yaşayan o çocuğun eseridir.
Kahve deyip geçmeyin !
Usta ellerle yapıldığında ;
Kıvamı , köpüğü aroması nefistir .
Kırk yıl hatırı var demek de az gelir !
Kahve rengi gözler ;
Çevrelerine derin, sıcak bakışlarıyla
Sevdiğini kaybettiğinde,
Hayatının sonraki bölümlerinde,
Yokluğu kalbinin koridorlarında yankılanan,
Üzüntülü bir melodi gibi çalar durur.
Yeri dolar sanırsın,
Sızısı kalır bir yanında,
Zaman hızla akıp giderken,
Geleceğe doğru yürüyoruz.
Her adımda bir hatıra,
Her nefeste bir eskimişlik
Geçip gidiyor günler,
Uçup gidiyor kuşlar...
Sessizliğin gürültüsünü yazabilir misin?
Görmezden gelmenin burukluğunu?
Sevdiğine sarılmanın hissini ?
Öpüşmenin sıcaklığını?
Sevilmenin yüreğinde yarattığı huzuru ?
Herkes kendi kalbinde yaşar...
Suyun başında susuzluktan çatlamış At'a su vermeyen
Agacın tepesinde susuzluktan bitap düşmüş kuşu görür mü hiç ?
Kalbi kör diyoruz biz ona !
Bencillik bir karakterdir belki ama ;
Zalimlik çok başka şey !
Allah'ım;
Mantığımın sesini yükseltsem de,
Kalbimdeki çocuğu susturamam.
Düşüp, kalkıyor, yeniden koşuyor ;
Acıyı hissetmiyor sevincini yaşıyor .
Ön yargıları yok sadece kalbi var.
Onu korkusuzca yaşatıyor sevgiyle büyütüyorum
Dur zaman !
Ak düştü saçlarımıza
Biraz ara ver
Onun bana ilk kez
Aşkım dediği yerde dur,
Yalvarırım dur !
Kalbimin içinde ,
Bir kalp daha var .
Ben nereye gidersem
O da benimle geliyor.
Neye gülümsersem ,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!