On birinci kat Şiiri - Selahattin Koca

Sorsan hepsi delirmiş aşkından,
Hangisi bekledi on yıl gelmeyecek olanı?
En doğal hakkım; bunu tabii sorarım,
Benim zihnim netken, sizinki nasıl bulanık?
​
Sırlarım var üstü kapalı, açılmayacak;
İki seçenek var: Ölüm ve yaşam.
Ve ikisinin de senin elinden olacağına eminim;
Hükmün kaderimi belirleyecek; övünme, başar.
​
Arafta bırakılmak en zoru, bilemezsin;
Uçurumu andırıyor bu boşluk, bir de sensiz...
Hayatta kalmak için nefes nefese direnen kim?
Senin kararsızlığın bile karar mercii.
​
Hiçbir şey yapmamanın beni sürüklediği bu yol,
Umutlarım bu uçurumdan sarkıp yolunu gözlüyor.
Tehlikeli biliyorum da elimden ne gelir?
Seni bulamazsam kaybedecek bir şeyim yok.
​
Umarım bir gün gelirsin de, belirsiz...
Sana şarkı yapmak istiyorum da dilim çelimsiz.
Söyleyemediklerim bir kâğıtta birikti;
Hep "söz uçar" diyorlar da yazıyı silmek basittir.
​
Oysa sözlerin hiç çıkmıyor aklımın kafesinden,
Sabahın erken saatlerinde çalan alarm gibi.
Susturmak istiyorum da ihtiyacım var;
Bana sevdiğini söylüyor senin nefesinden.
​
İnsan sevildiğini bilmeli hayalde olsa,
Her şey hazır orada, dokunabilmek noksan.
Seni dokunmadan hissetmek mi muamma?
Ama imkânsız değil, bulurum yolunu muhakkak.
​
O zaman sana ihtiyacım kalır mı düşün,
Öğrenmek isteyecekler başıma üşüşüp...
Komik olan ise gözlerinin önünü görememek;
Seni yazarak hissetmek benim sihirli gücüm.
​
Yani sen sormadan söyleyeyim:
Her halükarda muhtacım her şeyine.
Gelmesen de gitme benden, böyle iyi;
Yoksa azla yetinmeyip sövsemiyim?
​
Bu paradoksun içine çekilip kaybolurum,
Yokluğuyla var olan bir aşk tohumu...
Kalbime kök salıp orada kal ömür boyu;
On birinci kata hoş geldin onur konuğum.