Kat Be Kat Şiiri - Sezai Güler

Kaç baharı tüketmiştir gittiğinden beri mevsimler
Issız kaç gecede kaç sevgiliyi bekletmiştir özlenenler
Velev ki sen saymadın ama ben her güne bir ağaç dikseydim
Issızlığım koskoca orman olurdu, ne parklar alırdı ne de bahçeler
Ama rahat ol, sitem için demedim,
Umut işte, umut, daha bitmedi ömürde günler
Canımın kendime ait kısmını tükettim,
Bu yaşadığım günler, aylar, yıllar sana ayırdığım vakitler
Bir his oluyor bazen kalbimde, sıcak değil soğuk hiç değil, ılık,
Tıpkı gülüşün gibi güzel, ardından yüzümde tebessümler
Kalp öyle çabuk vazgeçmiyor işte, günleri atsa da bir bir çöpe aşka kıyamıyor,
Yani kıyılıp atılmıyor senli dünler

Bana gönül koyma olur mu, arada gevezelik ediyorum böyle, ama hep kalbimden geçenler
Yazmasam, anlatmasam içime dert olup çöküyor, her bir uyandığım yarınıma kasvet, keder
Ne diyeyim, affedersin diye düşünüyorum,
Sonuçta ne beddualar çıkıyor dilimden ne de ağız dolusu küfürler
Unutma, demiştim sana, ceketimin yakasında gözyaşların hâlâ duruyor,
Cebinde de için istemeden söylediğin mutlu temenniler
Peki mutlu oldum mu?
Belki, yok denecek kadar az,
Ama inan, inan mutsuzluklarım özlemlerin onları kat be kat geçer...

S.Güler