Ben şakaklarıma dayadım bir silah gibi bu sevdayı,
O bakışlarını mermi diye sürdüm namlusuna.
Seni özledikçe, her gece bastım ben o tetiğe defalarca...
Gece öldü, şehir öldü, bir ben ölemedim,
Yemin etmiştim ben senin ellerinde ölmeye ,
Bir türlü ben bu yeminden geri dönemedim..
Ben aşk denen bir darağacına çıktım,
Boynuma doladım sevda denen bir ilmeği.
Boynuma astım adını yafta diye ,
Bıraktım ben kendimi sana, bir ölüme bırakır gibi...
Gece sustu, dinledi tüm şehir benim can çekişimi;
Ölmek ne güzelmiş senin ellerinde, ama bir türlü ölemedim.
Seni sevmek bir intihar, seni sevmek boynumdaki ilmek,
Seni sevmek namludaki mermi, seni sevmek öleceğini bilmek.
Seni sevmek, o namludaki barut kokusunu senin kokun gibi içine çekebilmek,
Seni sevmek, ellerinle kazmak bir mezarı , diri diri kendini gömebilmek...
Seni sevmek, doğup doğup , tekrar ölebilmek...
Varsın kurusun damarlarımdaki kan, binlerce kez ölmekten;
Ben seni severken giydim diri diri bu sevdanın beyaz kefenini .
Seni sevmek, eğer sen varsan içinde bir cehennemi bile arzulayabilmek...
Şimdi bas o tetiğe, girsin şakaklarımdan kalan son mermi de;
Seni sevmek, ölürken bile gözlerine bakıp ,işte böyle tebessüm edebilmek...
Kayıt Tarihi : 5.10.2026 23:57:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!