Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
"Lİmanlarında beklerken geçiyor yıllar" deyişiniz kıymete tabidir. Dünya nimetlerinde en kadim ve kıymetli olanları şüphesiz evlatlarımızdır.
Bahtları açık olsun. Sevgi, yukarıdan aşağıyadır. Tanrı, ebeveyn evlat. Aşağıdan yukarıya, hatta yanlara da yürümez.
Ebeveyn evlat ilişkileri dumura uğrayınca aile karikatüre döner. Aile ancak sevgi ile var olur.
Elinize, gönlünüze sağlık.
Şiirde kalalım, şiirle yürüyelim.
Halit korkmaz
Naçiz
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta