O/ilk Şiiri - Can Elif

Papatya tarlasında görürsün kimi zaman beni,
bir çiçeğin beyazında,
bir rüzgârın usulca dokunuşunda…
Kimi zaman düşünde,
kimi zaman kalbinde
ince bir his miydim
geçmeyen bir özlem olarak…

Belki bir şiirin arasında
rastlarsın bana,
belki kalbine düşen
ilk harf olurum usulca.

Bazen düşünüyorum da,
insan hiç yaşamadığı bir şeyi
nasıl bu kadar özleyebilir?
ama yaşadım ki özlüyorum /:

Belki de özlemek,
birlikte geçirilen zamanın değil,
kalbin birbirinde bıraktığı
sessiz yerin adıdır.

Eğer bütün şiirlere
konu olacak kadar yakınsam sana,
neden gerçek hayatta engellerin var!
karşılaştığımızdan daha çok
birbirimize birkaç adım kadar uzak kalırız neden?

Söyler misin,
nerede yanlış yaptım?
Sana fazla mı anlam yükledim,
yoksa kalbim
duymak istediği şeyleri
senin sessizliğinden mi çıkardı?

Ben sana bir anlam yükleseydim,
öznesi sen,
yüklemi ben olurdum.
Cümlemiz de
yarım kalmasın isterdim.

Şimdi bazen
seni bir şiirde arıyorum,
bazen bir şarkının en sessiz yerinde…
Bazen de hiçbir sebep yokken
içime düşen o tanıdık özlemde.

Söyler misin,
kalbine düşen ilk harfsem,
ilk aşkın bir yerinde
bana da rastladıysan…
Neredesin?

Şiirde mi sustun,
yoksa özlediğin hâlde
yaklaşmaya mı korktun?

Hadi gel…
Bir gün hiçbir şey söylemeden
sadece gözlerime bak.

Belki o zaman anlarsın,
benim seni ne kadar
sessiz ve derinden özlediğimi.

Ben seni,
sadece yanımda olmadığın için değil,
yanımda olsaydın
nasıl güzel olacağını düşündüğüm için özledim.

Ve bazı geceler
insan birini gerçekten aramaz…
Sadece,
“Keşke burada olsaydı,”
diye geçirir içinden.

Benim özlemim de biraz böyle.

Sessiz,
kırmadan,
beklemeden…
ama hâlâ sana ait bir yerde.

Yine de merak ediyorum:

Hiç özledin mi beni?
Bir papatyanın beyazında,
bir şiirin en güzel dizesinde,
ya da gecenin kimseye anlatamadığın
o sessizliğinde?

Çünkü benim içimde
hâlâ tamamlanmamış
küçücük bir cümle var:

Üç kelime…
Tek aşk...

ne olur gel...