Nirengi Şiiri - Ali İhsan Kaya 2

Şehrin en gürültülü meydanına bakan eski bir binanın en üst katında, zaman sanki akmayı unuttuğu yerde durmuş gibiydi. Sencer, masanın başında saatlerdir önündeki kâğıda bakıyordu. Dışarıda hayat, korna sesleri, aceleyle koşturan insanlar ve bitmek bilmeyen bir kavga gürültüsüyle akıp gidiyordu. O ise ne bir tehdit savuruyordu ne de kimseye bir sitemi vardı; sadece yıllardır taşıdığı o yorgun hırsları içinden söküp atmış, kabuğuna çekilmişti. ​Pencereden içeri süzülen akşam güneşinin altında, ellerine baktı. Bir kazanın, büyük bir fırtınanın hemen sonrası gibiydi elleri. İçeride iki yaralı vardı; biri bizzat kendisi, diğeri ise kendi derinliklerinde saklanan, kendinden bile sakındığı o öteki ben'i... Ama insan, ne kadar derininden yaralanırsa yaralansın, o enkazdan yine de ateşleri sönmemiş bir kor gibi doğrulmasını biliyordu. ​Masada duran deftere uzandı. Bazen hayatı uzatıp bir roman yapmak geçerdi içinden; oysa kalemi eline aldığında kestiği yer, topu topu iki dizeydi. Suskun ve darmaduman bir hikâyeydi yaşadığı, geçmişte kalmış bir anıydı. ​Yavaşça ayağa kalktı. Ceketini giydi, kapıyı ardına kadar açtı. Artık arkasına dönüp bakmak yoktu. Kendini o telaşlı kalabalığın ortasına, meydanlara kazınan bir anıt gibi bıraktı. Yarın, her şeyin yarım kaldığı o yerden yeniden başlamak üzere adımlarını attı. ​Çünkü bazen durmak, yürümekten çok daha büyük bir eylemdi.