Sabah Duası
Üsküdar sabahı serin iner omuzlara,
Kız Kulesi’nin eteklerinden yükselen sis
yeni doğmuş bir duanın buğusunu andırır.
Sabah Güneşim
Beşinci Mevsim
Sen
karanlığın içinden doğan bir şiirdin,
adın Zifiri idi,
Sabahın Ezgisiyle Uyanış
Gece ardında karanlık mendilini bıraktı,
Ufuk çizgisi kızıl bir gül gibi açıldı.
Her renk, sabahın ezgisiyle
Yeniden doğdu gökyüzünde.
Sabahın İlk Aynası
Sabah,
Gözlerini açarken
Gümüş bir perdeyi aralıyor gökyüzü.
Her renk, yeni doğmuş bir bebeğin nefesi gibi taze,
Sabrımın Mevsimi
Kanamadan geçilmez ya kapılardan
Sararmadan geçilmez ya sonbahardan
Pencerem açık
Sahi Neydi Sevda
Konuşmak kolay sevgili
ama susarken anlaşmak,
işte orası sevdanın eşiği.
Şairin Devleti
Bugün bir şair geçiyor içimden, Stalin'le buluşuyor.
Kızıl Meydan'ın üstüne ağır bir akşam çöküyor.
Kar sessiz.
Tarih gürültülü.
Bir masanın iki ucunda iki ayrı dünya oturuyor.
Birinin ellerinde şiir lekeleri.
Birinin ellerinde devletler.
Birinin cebinde yarım kalmış aşk mektupları.
Birinin cebinde ülke sınırları
Şair çayını karıştırıyordu.
Stalin, piposunu kül tablasına bırakıp, Herzegovina Flor marka sigarasını içiyordu.
Gökyüzü ikisine de aynı uzaklıktan bakıyordu
İkisi de yeryüzüne aynı mesafede duruyordu.
Mutluluk nedir diye sordu şair.
Stalin cevap vermedi
Soruların ordusu olmaz der gibi.
Bazı sorular emir almaz.
Bazı sorular sınır tanımaz
Şair bir soru daha sordu
Bir insanı yönetmek mi zor, bir insanı anlamak mı?
Kar biraz daha yağıyordu
Sessizlik biraz daha büyüyordu
Dünyanın bütün diktatörleri aynı anda susuyordu sanki.
İnsanı yönetmek mümkündür.
Korkutmak mümkündür.
Susturmak mümkündür.
Ağlatmak mümkündür
Anlamak mümkün değil.
İşte o başka bir sanattır.
Şair masanın üzerine eğildi
Hiç âşık oldunuz mu? diye sordu
Stalin ilk kez gözlerini kaldırdı
Bir anlığına haritalar düştü omuzlarından.
Makamlar.
Madalya sesleri.
Nutuklar.
Heykeller.
Bir anlığına sadece insan kaldı geriye.
Şair gördü,
Her gücün altında bir korku olduğunu.
Her öfkenin altında bir yara.
Her kibrin altında saklanmış bir eksiklik.
kibir yüksekten bakar.
Onur duyar.
Kibir konuşur.
Onur dinler.
Kibir buyurur.
Onur anlar.
Ve bir insanın onuru sağır olmuşsa
en yüksek kürsüde bile otursa
en yalnız insandır dünyada.
Gece ilerliyor.
Kar yağıyor.
Tarih not tutuyor.
Şair ayağa kalkıyor.
Paltosunu giyiyor.
Kapıya yöneliyor.
Tam çıkarken dönüp
Son kez bakıyor Stalin'e.
Bir ülke kaç yılda kurulur bilmiyorum
Lakin,
Bir kalbin yıkılması tek cümle sürüyor diyor.
Sonra gidiyor şair
Kar onun ayak izlerini örtüyor.
Stalin masada tek başına kalıyor.
Ve ilk kez anlıyor
Dünyanın bütün haritalarına sahip olmak,
bir insanın güvenini kazanmaktan daha kolaymış.
Bugün bir şair geçti içimden.
Stalin'le buluştu.
Tarihle konuştu.
İktidarla yüzleşti.
Sonra bir martı gibi
kalbimin kıyısına kondu.
Bana şunu bıraktı
Saygı sevginin hırkasıdır.
İhmal ve kibir bir sevginin fay hatlarıdır.
En büyük imparatorluk
bir insanın kalbinde yer bulamıyorsa
aslında yıkılmıştır.
Azra Nimet Öner
Şairin Susuşu
Sus şairem sus
sözcüklerin artık kanıyor,
her harf bir damla olup düşüyor
masanın altındaki gölgene.
Şairin Yemini
Güzeli yazacağıma değil
Doğru ve güzeli arayacağıma söz veriyorum.
Kelimeleri çoğaltacağıma değil
Her kelimeye hakkını vereceğime söz veriyorum.
Şairlik, İnsan İşi..!
Eğer şairsen; şunu bil ki, tanrının yeryüzü sözcüsüsün.
Yüreğine bir ilham bahşdildiyse; o yürekte, sadece tanrıyı ve aşkı gezdirmelisin..
Sesinde sükuneti
Nefesinde masumiyeti


-
Kasım Akçay
-
Fulya Aras Koca
Tüm YorumlarDünyada bir tane Hayat Hanım olsaydı kahrı çekilirdi Nimet Hanım ,o kadar çekilmez hayat hanımlar var ki!
"Nedir şu hayattaki en büyük kazanım?" sorusunun benim için cevabı hep aynı olmuştur. Dost. Evet hayata olabilecek en büyük kazanım dosttur efendim. Canının yanına candaş olacak bir dost, ki böylesinin değeri bin ömre bedeldir. O dost ki haldaşındır, sırdaşındır, ruhunun ve dimağının doygunluğudur, ...