© Copyright Antoloji.Com 2016. Bu sayfada yer alan bilgilerin her hakkı, aksi ayrıca belirtilmediği sürece Antoloji.Com'a aittir. Sitemizde yer alan şiirlerin telif hakları şairlerin kendilerine veya yetki verdikleri kişilere aittir. Sitemiz hiç bir şekilde kâr amacı gütmemektedir ve sitemizde yer alan tüm materyaller yalnızca bilgilendirme ve eğitim amacıyla sunulmaktadır.
Adagio in B minor for Keyboard, KV 540
The Beatles - I Don't Want To Spoil The Party...
...
Zira, o bir sözle aşık olduğumuz kadını, fesatçı ve tatlı dalgalarıyla kendi içine alarak döndürmekte ve döndüre döndüre bizden uzaklaştırmakta, hatta bizimle alay ettirmekte olduğuna hükmettiğimiz düşman kasırgalarının durmaksızın estiği o anlaşılmaz, o cehennemi eğlenti yerini, evet, o kimse tek bir sözüyle bize insanî ve belki de bir parça munis gösterdiği için kalbimizin bütün muhabbetini kazanır ve bu suretle, bize içerideki korkunç esrara erenlerden biri de kendisi olduğunu ispat ettiği için öbür davetlileri de birer ifrit şeklinde tahayyül etmemizin önüne geçer... İşte, sevdiğimiz kadının, bizce meçhul zevkleri tatmaya gittiği o aşılmaz ve aşılamadığı için bizi işkencede bırakan cümbüşe, akla gelmez bir yarıktan biz de böylece sokuluveririz... Bu dem, demler içinde öyle bir demdir ki, birbiri arkasından gelen bütün anlardan hasıl olmakla beraber öbürlerinden daha gerçek ve bizim indimizde daha mühimdir... Zira, buna bizim sevgilimiz karışmıştır; onu, biz istediğimiz şekilde tahayyül ederiz; ona, biz istediğimiz gibi sahibiz; istediğimiz müdahalede bulunuruz; onu, biz, hemen hemen kendimiz yaratmışızdır... Çünkü, bu, sevdiğimiz kadına 'Ben buradayım! ' diyebildiğimiz demdir...
...
We All Must Die
Alas, dear friend, the fleeting years
In everlasting circles run,
In vain you spend your vows and prayers,
They roll, and ever will roll on.
Should hecatombs each rising morn
On cruel Pluto's altar dye,
Should costly loads of incense burn,
Their fumes ascending to the sky:
You could not gain a moment's breath
Or move the haughty king below
Nor would inexorable death
Defer an hour the fatal blow.
In vain we shun the din of war,
And terrors of the stormy main,
In vain with anxious breasts we fear
Unwholesome Sirius' sultry reign;
We all must view the Stygian flood
That silent cuts the dreary plains,
And Cruel Danaus' bloody brood
Condemned to everduring pains.
Your shady groves, your pleasing wife,
And fruitful fields, my dearest friend,
You'll leave together with your life:
Alone the cypress
After your death, the lavish heir
Will quickly drive away his woe;
The wine you kept with so much care
Along the marble floor shall flow...
- Robert Schuman presents his proposal on the creation of an organized Europe, indispensable to the maintenance of peaceful relations... This proposal, known as the 'Schuman declaration', is considered to be the beginning of the creation of what is now the European Union...
9.5.1950
'Shakhmatnaya goryachka' (1925)
Vsevolod Pudovkin
Nikolai Shpikovsky
Brahms - Op.114, Op.120 No.1,2 (Carbonare, Dindo, Decimo)
...
Hususiyle, Swann, en ziyade aşağı muhitten ve ne olduğu belirsiz kadınlara düşkündü... Böyleleriyse, temeli sadelikten ibaret olan gerçek zarafet, gerçek kibarlığı anlayabilmekten çok uzak oldukları için Swann'ın muvaffakiyetini ister istemez güçleştirirlerdi... Zeki bir adam için, kendi derecesinde zekâ sahibi olana budala görünmek tehlikesi yoktur; nitekim, zarif ve şık bir insan da, zarafetinin, asîl ve kibar zatlar tarafından değil, ancak, kaba saba bir kimse tarafından anlaşılmayacağı korkusunu taşır... Gösteriş ve çalım uğruna vakfedilen kafa sermayesinin ve kendini beğendirme gayretlerinin dörtte üçü, bu dünyada, hep aşağı seviyede olanların itibarını kazanmak için israf edilmiştir... Bu yüzden, bir düşesin meclisinde alabildiğine kayıtsız ve sade olan Swann, bir oda hizmetçisinin önünde yapmacıklı tavırlar takınmaktan kendini alamaz; zirâ, bu basit kıza bayağı bir adam gibi görünmekten korkardı...
...
Prelude and Fugue V in D Major
The Prelude reminds us of the opening chorus of the Christmas Oratorio and of the Allegro from the Ouverture to the Partita for Harpsichord in D Major, No. 4. In spite of the difference in type and time-signature, the same D major, the same powerful drive dominates these three pieces... Jubilant, triumphant, we imagine this Prelude played by trumpets... In this spirit it should be performed... Of vast scope, divided into two sections by a double bar, this Prelude prophesies the sonata form... Imitations in similar and contrary motion sparkle throughout the piece...
After the jubilation of the Prelude, a meditative Fugue... Why this contrast? Bach did it purposely in order to create supreme serenity and plenitude...
Robert Schumann
Papillons op.2
piano: Alfred Cortot
rec: 1935