Necdet Erem Şiirleri - Şair Necdet Erem

İnsanoğlu garip mahlûk, anlaşılmaz işleri,
Kimi melek, kimi cani, kan emici dişleri,
Melekte O, şeytanda O, fıtratından bihaber,
Heran ayrı maske takar, bilinmez ki halleri.

Zayıf düşse, boyun büker, muhtaçtır merhamete,

Hayat bir perde, deva her derde,
Bilinmez nerde, sanki bir yalan.

Yaşayan insan, dertle boğuşan,
Varlıkta nişan, geriye kalan.

Kimse bilmese de,
Seni, her halinle bilen,

Hücrelerine hayat,
Gözlerine fer veren,
Damarında kanı gezdirip,

Ağlamak bil çare değil, şükür ile gerek secde,
İnkâr isyan olur afet, iman deva cümle derde.
Gaflet basar cehl kör eder, bilemezsin hak nerede
Gelen gider, giden gelmez, ölüm kol gezer her yerde.

Uyanmak gerek uykudan, gelip çatmadan en son an,

Gönül sevdanın pınarı,
Bilinmez ki gönül kime sevdalı,

Sevda nedir?
Sevgili kim?

Şimdi kaldı mı, O temiz aşklar,
Gururla kibirle, dikili başlar.
Sevilen seveni, durmadan taşlar.
İlhamlar keseye takılıdı kaldı.

İlham ilahidir, Yaş olur gözde,

Dinin temeli sıdktır, kabul etmez yalanı,
Yalancının tek farkı, sırtında yok palanı,
Çıksa mezat yerine, bulunmaz ki alanı,
Adi çirkin bir miras, arkasından kalanı,

Yalan çok iğrenç bir şey, ondan uzak durmalı,

Yalandan uzak dursan,
Belalara düşmezsin,
Yalanım çıkar diye,
Sıkıntılar çekmezsin.

Unutma ki bir yalana,

Dert alınır,
alıcı yok ki satılsın.
Herkeste var fazlasıyla, kiminle paylaşılsın.

Hayat denen bu imtihan, öyle zorlu öyle yaman.
Ömür biter yol tükenir, elde ne var her şey yalan.

Yalnızlık,
Korkunç bir yalan.
Bu yalana kanandır,
Yalnız başına kalan.

Dünyada değiliz yalnız,