Necdet Erem Şiirleri - Şair Necdet Erem

Hadis Ayet, ilim işi, ne anlasın, cahil kişi,
Allah, kitap bilmeyenin, midesidir bir tek işi.

Güneş doğar kainata, açar çiçek kokar güller,
YOK olmak için yaşarken ne bilsin bunu gafiller.

Yalnızlık, sevgiliden ayrılık değil,
Ruhtaki sevgiye olan hasret,
Sözler, yaranmak için ortaya konulan,
riya dolu hamaset.

Hasret, sevgi ve muhabbet,

Hasret her gönülde kanayan yara,
Her gün biraz daha, derine iner.

Bir ömür istersen hep çare ara,
Sanki senden kaçıp kuytuya siner.

Huzur bulmak istersen her haline şükreyle.
Zenginlik yetinmektir, şikâyeti terk eyle.

Var olanla mutlu ol, hasedin faydası yok.
Çevrene göz atıver, her canlının karnı tok.

Hayat geliş gidişler, beşer bilmem ne düşler,
Dünya geçici bir han, boşuna tüm teşvişler.

Döneceksin unutma, geldiğin yere bir gün.
Rabbe ihanet etme sonra yaşarsın sürgün.

Hayat bir ucu mazi mezarında kaybolan.
Bir ucu müstakbel bataklığı mevhumuna dalan,

Varlığı ise,
Durdurulmaya kimsenin gücünün yetmediği,
Göz açıp kapayacak kadar kısacık bir an.

Yerin üstünde olduğunuz sürece, yaşamın değerini bilip bu fırsatı değerlendiriniz.

Cennet ve Cemalullahı kazanmanız için emaneten zimmetinize verilmiş olan değerli ömür sermayenizin hepsini, bırakıp gideceğiniz fani dünyanın sonucu itibariyle toprak olacak değersiz mal, aldatıcı makamlarını elde etme hırsı uğruna İSRAF etmeyiniz.

Gücünüzün yettiği kadar hatta gücünüzü birazda zorlayarak hayırlı işler peşinde olunuz.

Hepimiz alim, cahil, müridi ve mürşidi ile istisnasız herkesin,
İmtihan sırrından kaynaklanan, hata yapma, batıla sapma ihtimali vardır.

Farkına varmadan sırati müstakimden ayrılıp batılı hak zan etme tehlikesi vardır.

Onun için en haklı ve en isabetli bir iş yaptığımızı zannettiğimiz zamanlar bile “Allahümme erinel hakka hakkan verzuknâ ittibâ'ahu ve erinel bâtıla bâtılan verzuknâ ictinâbehu” (1) diye dua dua yana yakıla yalvarmalı.

Haddini bilmek nedir, diye sorsa yarenler.
Ehlullahın yolunda, olmak gerektir derim.

Bu dünya neden döner, sual etse yarenler,
Aşkın şarabın içmiş, sarhoş olmuştur derim.

Biz gaflet yorganının karanlığında saklanıyor,
Bencilliğimizle  sevgiden mahrum bıraktığımız yüreğimiz buz tutuyor ise;

Bütün dünyayı ışığı ile aydınlatan,
ısısı ile bahar mutluluğu yaşatan güneşin ne günahı var?