Müyesser Doğan Şiirleri - Şair Müyesser ...

Bana ıslanmayı öğreten yağmur,
Günümü aydınlatan güneş,
Gecemdeki hilal...
Yüzünde gül bahçesi açan çocuk,
Büyükanne mi benden alan ölüm ,
Beyaz'ı bildiren kar,

Çözemedim bu hayatın bilmecesini
Kaderin labiretlerin de kaybolan benim
Bir döngü kapısı mevsimler.
anahtarı hangi Bahar da bulamadım
Bir son görünüyor dünya cografyasın da yalnız iki metre kare
Söyle cenneti sığdırabilirmiyim ?sen söyle

Atık bir suyun yosununu,
orman bilmişim kaç mevsim.
Deniz saymışım iki avucuma doldurarak.
Avunmuşum iki kelimenle,
Sırladım dilime kimseler duymadan.
Özledikçe sesini bir gonca gibi kokladım.

Bir tohumun için de saklanır,
Cümle yemişler.
Bir gün bir bakış da hatırlanır hatıralar,
Tebessüm sadakadır inananlara,
Selam her din de önsözdür söyleyene,
Bir anne duâsı,

Kırık bir saksı'da
Köklerini büyüten bir fesleğenim
Geceleri müşkül bir şair,
gündüzleri kalabaliklar da herhangi biri.
Bir tebessüm kadar yakın ,
kalbimim senin kalbine mesafesi,

Saklı kusurun da bir dil yarası,
Tutmadığın sözlerini mahşere bırak sevdiceğim.
Affedince seni kendi mizânım da ,
özgürlüğe yol etti,sesimin yoksul ağıtları.
Ara sıra gelirsem aklına,
Ara sıra sesimi ozlersen,

Adımı bile ben seçmedim...
Belki adaşız seninle.
Bize öğretildigi kadar seviyoruz birbirimizi....
Belki aşk böyle birşey değil,
Bu yüzden kalbimizde cam kırıkları.
Ruhları yaralayanın

Ölen çocuklardan daha çok.
Sürdüm hayatın pradigmalarını.
Tanrı,
Onların yaşından alıp,
Ruhsatını Kime vermiş olabilir ömrün
Utanç mı duymalıyız?

Gecenin nazarı delik deşik ediyor uykularımı,
Bir Kurt sürüsü sarmış ,
rüyalarım da kuru otların üstünü.
Alnından vururum iki soysuz adamın.
Mapusa attılar korkularımla beni aynı koğuşa.
Oluk oluk kızıl terle uyanır,