Mustafa Erkenekli Şiirleri - Şair Mustaf ...

Sadık dostum diyerek sarılıp da kaleme
Sana şiirler yazdım hep kelime kelime.
Kalemler sahip çıktı boşta kalan elime
Kaleme anlattım da sana anlatamadım.

Hiç âşık görmedim ki aşk elinde solmayan

Küçüktük bir zamanlar ama yürekler büyük
Her tür işi yapardık, yakışmazdı hırsızlık.
Telden arabalara sadece odundu yük
Yeşil kesmek mi? Hâşâ! O en büyük arsızlık.

Kimi BeMeCe yapar kimisi Ford severdi

Sana her gelişte acıyla doldum
Kederden saçımı, başımı yoldum.
O bile yetmedi, aklımdan oldum
Kaldırımın gibi, yüzün kapkara
Artık sevmiyorum seni Ankara.

Gönül teline düşen yanık bir ezgi imiş
Söylediğim nağmenin tadı zehir oluyor.
Doğum-ölüm arası kısacık çizgi imiş
Milat bildiğim nokta, birden ahir oluyor.

Hüzne takılır gözüm ne tarafa baksam da

Bütün gerçeklerden umudu kesip,
Hayalinden yola çıktı bir adam.
Heyulâ köyünden dedi ya nasip,
Hakikat şehrinden bıktı bir adam.

Hazana dönmüştü, bağı, öreni,

Otel odalarında dertlerinle baş başa
Nasıl geçti bir ömür acaba Hacı Dayı?
Çınar gibi ayakta, geldin seksenli yaşa
Söyle kimin içindi bu çaba Hacı Dayı?

Dert ortağın var mıydı soğuk kış geceleri?

Gülüşün bilmece, sözün muamma
Seraba benzeyen felah gibisin.
Bakışın ömrüme son verir amma
Sicili tertemiz silah gibisin.

Hiç sonu gelmeyen bir sokaktasın

Köpürdükçe denizin tükenmeyen öfkesi
Kulağıma geliyor azgın dalganın sesi.

Bilmem nasıl yaşıyor su altında balıklar?
Yanından geçip gider sessiz kalabalıklar.

Sayesinde bozuldu hayatımın ahengi
Sevdasına düşünce terk etti gurur beni.
Galip geldiğim halde kaybettim cümle cengi
‘Allah yarattı’ demez daima vurur beni.

Bana hiç acımayın, ben buna alışığım

Terazimiz kırıldı, bozuldu mizanımız
Ölçüyü kaybetmişiz; azı, çoktan anlarız.
İyice mankurtlaştık, tükendi izanımız
Neyin var olduğunu; dönüp yoktan anlarız.

Niyetimiz içinde olmalı ki sakınca;